Społeczne i materialne zmiany ujawniające się w tym długim, przełomowym okresie – a w szczególności dwa ostatnie lata naznaczone przez pandemię COVID-19 stały się przyczynkiem do kolejnej, głębszej nowelizacji przepisów. Nowe regulacje mają przede wszystkim przeciwdziałać wielopłaszczyznowym, negatywnym skutkom dwuletniego zdalnego nauczania, które zdominowało życie polskich szkół przez ostatnie 24 miesiące. Czytamy o tym w oficjalnym uzasadnieniu ustawy:

Projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw przewiduje zmiany, które wynikają z konieczności przygotowania rozwiązań dotyczących organizacji i sposobu przeprowadzania egzaminu ósmoklasisty i egzaminu maturalnego w latach szkolnych 2021/2022–2023/2024, w których egzaminy te zdawać będą uczniowie i absolwenci, którzy dużą część swego kształcenia realizowali w warunkach stanu epidemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2, tj. realizowali zajęcia z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość. Zmiany w sposobie przeprowadzania ww. egzaminów, wynikające ze skutków realizacji kształcenia w warunkach stanu epidemii, w latach szkolnych 2019/2020–2021/2022 uregulowano w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.

Z treści uzasadnienia łatwo wywnioskować, iż w ustawie nie chodzi tylko i wyłącznie o reorganizację szkolnych egzaminów, a uwzględnienie całego spektrum reperkusji, które w wyniku dwóch lat niestandardowego nauczania mogą ujawnić się właśnie przy ich okazji. Największymi ofiarami systemowych zaniedbań w takiej sytuacji mogą okazać się przede wszystkim polscy uczniowie.

O czym dokładnie jest ustawa?

Jednolity tekst ustawy o systemie oświaty wraz ze zmianami projektowymi liczy prawie 500 stron i obejmuje swoim zakresem zróżnicowane aspekty procesu edukacji. To m.in. kwestie systematyki nauczania, rola administracji publicznej, techniczne uwarunkowania rozwoju ucznia czy podstawa programowa obowiązująca na danym etapie nauczania.

Wychodząc na przeciw społecznemu zainteresowaniu oraz coraz częstszym błędnym interpretacjom języka aktu normatywnego postanowiliśmy się przyjrzeć najważniejszym kwestiom, nad którymi w najnowszej ustawie o systemie oświaty pochyla się ustawodawca. Prezentujemy więc następujące wyliczenie:

• Umożliwienie przeprowadzania elektronicznych szkoleń na egzaminatorów
• Uproszczenie procedury uwzględniania języka regionalnego oraz mniejszości narodowych przy okazji zdawania egzaminów przez uczniów
• Ujednolicenie systematyki około-maturalnej (poziomy, terminy wyników, zakres wymagań, zróżnicowany skład komisji itp.)
• Wspomaganie organów prowadzących szkoły (warunki materialne – inwestycje w budynki, technologie, programy rządowe itp.)
• Współpraca ministra ds. oświaty i wychowania wraz z jednostkami samorządu terytorialnego w celu umożliwienia nauki uczennicom w ciąży poprzez stworzenie im odpowiednich warunków (np. utworzenie koordynacyjno-rehabilitacyjno-opiekuńczych ośrodków) (kompleksowe wsparcie dla rodzin w ramach programu „Za Życiem”)
• Nowe programy inwestycyjne dla systemu oświaty
• Zmiany w tzw. Karcie Nauczyciela (zakres rozliczania obowiązkowego tygodniowego wymiaru godzin – objęcie również m.in. psychologów, logopedów, terapeutów pedagogicznych, doradców zawodowych)
• Minimalna ilość etatów nauczycieli i pedagogów
• Limity ilości uczniów przedszkoli, szkół i placówek wraz z połączeniem placówek filialnych
• Zmiany w ustawie o systemie informacji oświatowej (sposób dystrybucji danych dziedzinowych ucznia w związku z wczesnym wspomaganiem rozwoju czy kształceniem specjalnym)
• Zmiany w liczbie godzin realizowanych zajęć dydaktycznych, edukacyjnych, rewalidacyjnych, socjoterapeutycznych, resocjalizacyjnych i wychowania przedszkolnego w związku z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego
• Procedura powoływania zespołów doradczych lub ekspertów w celu przedstawienia opinii lub ekspertyz MEiN
• Formy uzyskiwania akredytacji na kształcenie ustawiczne dla podmiotów prowadzących działalność oświatową
• Procedury zawieszania zajęć ogólnoszkolnych w razie wystąpienia zagrożeń bezpieczeństwa uczniów
• Regulacja automatycznej organizacji metod kształcenia na odległość w wypadku wystąpienia ww. zagrożenia
• Uproszczenie przepisów warunkujących uzyskanie zgody na indywidualny tok nauczania
• Reguły odstępowania od realizacji niektórych treści nauczania ze względu na stan zdrowia ucznia
• Szczegółowe kryteria, sposoby rozliczania i tryb przyznawania dotacji celowej (w formie przyszłych rozporządzeń)
• Zmiany w postępowaniu rekrutacyjnym do szkół ponadpodstawowych
• Zwiększenie liczby zatrudnionych pracowników psychologiczno-pedagogicznych w szkołach i placówkach (w związku z badani nt. skutków izolacji społecznej wywołanej stanem epidemii SARS-CoV-2)
• Formuła przeprowadzania egzaminów ósmoklasisty oraz egzaminów maturalnych dla uczniów 4-letnich liceów oraz 5-letnich technikum
• Obowiązek uzyskania pozytywnej opinii kuratora oświaty w przypadku niepublicznej placówki kształcenia ustawicznego lub niepublicznego centrum kształcenia zawodowego
• Mechanizm pozwalający ministrowi ds. oświaty i wychowania określić (w drodze rozporządzenia) wymagania egzaminacyjne z poszczególnych przedmiotów uwzględniając „szczególne warunki, w jakich było prowadzone kształcenie w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2.”
• Zasady podchodzenia do powtórnych zaliczeń egzaminów przez absolwentów szkół

Nie jest to z całą pewnością lista wyczerpująca, gdyż tekst ustawy w dużej części modyfikuje kwestie techniczno-logistyczne, mające za zadanie usprawnić cały system, którego niedoskonałości ujawniły się w ostatnich latach.

Blady strach opozycji

Jak zauważyć można w niektórych mediach i kanałach społecznościowych, ministerialny projekt stał się przedmiotem niepokoju wielu obserwatorów. Według nich, do „niezłego” projektu nowelizującego ustawę o systemie oświaty dodane zostały niebezpieczne zapisy, które umożliwią promowanie dotacjami i inwestycjami środowisk politycznie bliskich obecnej władzy.

Największy wyraz troski o pluralizm w zakresie finansowania podmiotów edukacyjnych zaobserwowaliśmy na łamach portalu natemat.pl. Autorem tekstu jest p. Agnieszka Miastowska. Trzeba przyznać, że już sam mocno tendencyjny i polaryzujący tytuł artykułu pozbawiać może złudzeń na szansę doświadczenia rzetelnej analizy tekstu ustawy:

Artykuł próbuje zasugerować, że nowelizacja przepisów to kolejny zamach na niezależność polskiej edukacji. Projekt miałby umożliwić ministrowi „budowanie prywatnych folwarków” przy użyciu ideologicznego klucza, jakim jest popieranie działań partii rządzącej.

Głos na łamach portalu zabrała posłanka KO, Katarzyna Lubnauer, która jednoznacznie skrytykowała projekt jak i samego ministra Przemysława Czarnka:

Projekt stanowi o tym, że minister Czarnek może finansować swoich ekspertów z wolnej ręki, samemu decydując o tym, kogo za eksperta uważa, a znając jego dotychczasowych „ekspertów”, wiemy, że nie kompetencje decydują. Drugi zapis dotyczy tego, że minister edukacji może przeznaczać pieniądze na inwestycje o charakterze edukacyjnym, samemu stając się inwestorem

Co do zasady – ujmijmy to w następujący sposób – poseł Lubnauer nie kłamie. Minister właściwy ds. edukacji może powołać zespół ekspertów i doradców mających zgromadzić w celu podjęcia optymalnych, systemowych działań opinie i ekspertyzy w sprawie sposobu prowadzenia edukacji na danym odcinku. Jest to praktyka powszechna również w innych resortach. Zaś kwestia finansowania owych ekspertów wyjaśniona została w Art.4. pkt.3 ust.2 projektu:

2. Ekspertom, o których mowa w ust. 1, za przedstawienie opinii lub ekspertyzy przysługuje wynagrodzenie finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, nie wyższe niż 60% kwoty bazowej, określanej dla nauczycieli corocznie w ustawie budżetowej, biorąc pod uwagę zakres i pracochłonność wykonania opinii lub ekspertyzy oraz wykorzystanie materiałów pomocniczych niezbędnych do jej wykonania, a także doświadczenie zawodowe lub tytuł naukowy lub zawodowy eksperta.

3. Członkom zespołów doradczych, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenie nie przysługuje.

Widzimy więc, że kwestia wynagrodzeń za sporządzanie opinii i ekspertyz jest w pełni transparentna.

Przekłamanie nie na temat

Chcąc kontynuować retorykę poseł Lubnauer autorka tekstu dopuszcza się jednak sporej manipulacji. Jak wnioskujemy z analizy tekstu, może ona wynikać z niezrozumienia tekstu ustawy. Próbując znaleźć uzasadnienie pod arbitralnie postawioną tezę o „ustawie dającej pole do korupcji politycznej” przywołuje ona artykuł 75 druku 2096:

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w celu realizacji zadań publicznych w zakresie oświaty i wychowania może udzielić dotacji celowej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji remontów i inwestycji związanych z:
1) realizacją programów inwestycyjnych, o których mowa w art. 90x ustawy o systemie oświaty;
2) zakupem nieruchomości oraz budową lub dostosowaniem obiektów, niezbędnych dla rozwoju przedszkoli, szkół lub placówek;
3) wyposażeniem przedszkoli, szkół lub placówek”.

Problem jednak w tym, że druk nr 2096 który z uwagą przeczytaliśmy na oficjalnej stronie polskiego sejmu nie posiada wskazywanego artykułu. Co więcej, żaden inny przepis w jakikolwiek sposób również nie normuje tej kwestii…

Zacytowaną treść „artykułu 75” odnaleźliśmy jednak w innym druku – nr 2117. Jest on oficjalnym sprawozdaniem Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, która pozytywnie zaopiniowała projekt MEN, a w której odbyło się jego pierwsze czytanie.

Przymykając jednak oko na tą drobną omyłkę idźmy dalej w analizie artykułu. W pewnym momencie autorka stwierdza:

Jeśli zasady przyznawania dofinansowań instytucjom nie są jasno określone, to łatwo można się domyślić, że na dodatkowe środki pieniężne będą mogły liczyć szkoły, przedszkola, uczelnie wyższe czy fundacje związane z ministrem Czarnkiem. Zbieżne z nim światopoglądowo lub zawodowo jak KUL czy Ordo Iuris.

Absolutnie nie możemy zgodzić się z takim postawieniem sprawy – gdyż zacytowana wypowiedź jest po prostu nieprawdziwa. Przynajmniej z dwóch powodów.

Po pierwsze – nie można stwierdzić, że zasady przyznawania dofinansowań instytucjom nie są jasno określone. Analiza jednolitego tekstu ustawy dowodzi, że jest zgoła odwrotnie. Mowa jest w niej o konkursach, sprawozdaniach i formułach, w jakich owe dofinansowanie można uzyskać z ministerstwa. Zaś wszelkie komunikaty związane z konkursami publikowane będą w Biuletynie Informacji Publicznej.

Na bazie stronniczej wymowy całego artykułu możemy się domyślać, jakich regulacji zabezpieczających oczekiwałaby autorka tekstu. Jednak szalenie trudno wyobrazić sobie, by w oficjalnym akcie prawnym mogły pojawić się zapisy np. różnicujące „ideologiczne profile” danych placówek. Ich prewencyjne objęcie ekskomuniką finansową również nie mieści się w normach demokratycznego państwa prawa.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty jednoznacznie precyzuje, że:
„Minister może udzielić dotacji celowej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji remontów i inwestycji związanych z:
1) realizacją programów inwestycyjnych, o których mowa w art. 90x ustawy
o systemie oświaty;
2) zakupem nieruchomości oraz budową lub dostosowaniem obiektów,
niezbędnych dla rozwoju przedszkoli, szkół lub placówek;
3) wyposażeniem przedszkoli, szkół lub placówek”

Widzimy na wskroś jasno, że mowa jest o inwestycjach w obiekty dla przedszkoli, szkół lub placówek!
Ustawa nie obejmuje więc żadnej uczelni wyższej ani fundacji! Dodatkowo, jak precyzuje ustawa „prawo oświatowe” w art. 2, słowo „placówki” odnosi się do następujących instytucji:

• przedszkola
• szkoły
• placówki oświatowo-wychowawcze (w tym schroniska młodzieżowe)
• placówki kształcenia ustawicznego oraz centra kształcenia zawodowego
• placówki artystyczne
• poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne udzielające dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze kierunku kształcenia i zawodu
• młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania
• ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze
• placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania
• placówki doskonalenia nauczycieli
• biblioteki pedagogiczne
• kolegia pracowników służb społecznych

Powyższe wyliczenie, odwołując się do ustawy o prawie oświatowym, ma charakter wyczerpujący i jest wyliczeniem poczynionym przez ustawodawcę.

Fałszywy kolportaż

Niestety – jak to zwykle bywa z narodzinami dużego fake newsa – pociąga on za sobą całą rzeszę zwielokrotnionych, nieprawdziwych informacji. Pomimo iż stan prawny wypływający z omawianej ustawy ewidentnie wyklucza możliwość dofinansowania uczelni wyższej, w sieci pojawiły się masowe publikacje i komentarze potwierdzające fikcyjną retorykę.

Zjawisko multiplikowania się fake newsów na bazie jednego, fałszywego artykułu to coś, z czym zdecydowanie należy walczyć. Dlatego zarówno wszystkim portalom jak i indywidualnym użytkownikom rekomendujemy sprawdzanie publikowanych w mediach informacji, by nie przyczyniać się do kumulowania fikcyjnego przekazu który skutecznie wypacza obraz rzeczywistości.

Nie będzie pieniędzy dla Ordo Iuris

W związku z analizą aktualnego stanu prawnego oraz uwzględniając zapisy nowego projektu nowelizacyjnego należy stwierdzić, że obie kategorie przepisów nie konstruują norm prawnych mogących być podstawą dla dofinansowania uczelni wyższej! Sugerowanie, że Ordo Iuris bądź Katolicki Uniwersytet Lubelski dzięki nowym normom zawartym w ministerialnym projekcie będzie mogło otrzymywać publiczne pieniądze na swoją działalność jest kłamstwem!

Źródła:

1. https://natemat.pl/403389,przemyslaw-czarnek-bedzie-mogl-dofinansowywac-ordo-iuris-nowa-ustawa
2. https://www.sejm.gov.pl/sejm9.nsf/druk.xsp?nr=2096
3. https://orka.sejm.gov.pl/Druki9ka.nsf/0/10876E26A5847BA5C125880F005B8A63/%24File/2117.pdf
4. https://orka.sejm.gov.pl/Druki9ka.nsf/0/A75D74204B37D282C125880D003062EE/%24File/2096.pdf
5. https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU19910950425/U/D19910425Lj.pdf
6. https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20170002203/U/D20172203Lj.pdf
7. https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20170000059/U/D20170059Lj.pdf

Artykuł Przemysław Czarnek zainwestuje w Ordo Iuris? Zmiany w ustawie o systemie oświaty. pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Więcej szczegółów w sprawie przedstawił na specjalnym briefingu prasowym Rzecznik Ministra Koordynatora Służb Specjalnych, Stanisław Żaryn:

17 marca w Warszawie pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Federacji Rosyjskiej został zatrzymany polski obywatel. Mężczyzna pracował w jednym z warszawskich urzędów, gdzie kopiował dane i przekazywał je Rosjanom z cywilnego wywiadu zagranicznego SWR FR.

Mężczyzna od lat posiadał dostęp do zbiorów Archiwum USC oraz do zbiorów Archiwum Głównego Akt Dawnych i Archiwum Państwowego m.st. Warszawy, gdyż pracował w Wydziale Archiwalnym Ksiąg Stanu Cywilnego w Archiwum USC.

Z uwagi na charakter dokumentacji gromadzonej we wskazanych jednostkach, działalność podejrzanego stanowiła zagrożenie dla wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa Polski.
Funkcjonariusze ABW dokonali szeregu przeszukań w wyniku których zabezpieczono obszerny materiał dowodowy. Obecnie jest on poddawany analizom.

Na podstawie informacji przekazanych przez ABW, Mazowiecki Wydział Zamiejscowy Departamentu Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie wszczął śledztwo w sprawie brania udziału w działalności obcego wywiadu i przekazywania temu wywiadowi wiadomości, które mogą wyrządzić szkodę Rzeczypospolitej Polskiej. Śledztwo w całości zostało powierzone do prowadzenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Mężczyźnie został oficjalnie postawiony zarzut szpiegostwa, prowadzenia działalności na rzecz obcego wywiadu oraz przestępstwa urzędniczego w postaci przekroczenia uprawnień.
Na podstawie art. 130 § 2 Kodeksu Karnego Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy zdecydował o wykorzystaniu środka zapobiegawczego i osadzeniu podejrzanego w tymczasowym areszcie na okres 3 miesięcy. Urzędnikowi grozi do 15 lat więzienia.

Jak do tego doszło?

wikiwand.com

To prawdopodobnie pierwsze pytanie, które przychodzi na myśl, gdy słyszy się o wieloletnim, polskim urzędniku będącym prawdopodobnie od wielu lat tajnym agentem obcego, wrogiego państwa. Jak donosi m.in portal tvp.info, zatrzymany to pięćdziesięciokilkuletni mężczyzna od lat pracujący w warszawskim sektorze publicznym. Miał on zostać zwerbowany przez rosyjską Służbę Wywiadu Zagranicznego (SWR). Z uwagi na początkowy etap śledztwa jak i nieodzowną dla Państwa Polskiego potrzebę zachowania maksymalnej tajności sprawy, służby nie mogą ujawniać żadnych szczegółów.

Na dziś nie sposób więc się dowiedzieć (ani tym bardziej przekazać do publicznej wiadomości) jaki charakter miała owa współpraca, od jak dawna trwała, w jaki sposób odbywał się przekaz poufnych dokumentów oraz kto bezpośrednio stał po drugiej stronie tego układu. Nie wiemy też, jakiego rodzaju korzyści pobierał urzędnik w zamian za wykonywanie zleconych mu zadań.

Niemniej jednak, czwartkowe zatrzymanie mocno zelektryzowało sporą część uczestników polskiego życia społecznego. To oczywiście kolejny wyraz aktywności społeczeństwa obywatelskiego, które jest żywo zainteresowane ważnymi, publicznymi sprawami. Jednak jak pokazuje doświadczenie – gdy temat posiada znamiona niebagatelnego znaczenia a dodatkowo towarzyszy mu (konieczna w tym przypadku) klauzula niewiedzy, to często mamy do czynienia z wysypem fake newsów – niesprawdzonych, niezweryfikowanych informacji. To kolejny powód, by przyjrzeć się sprawie nieco bliżej.

Dziennikarskie (?) śledztwo

Omawianym przypadkiem zainteresował się m.in. dziennikarz śledczy Radia ZET, Mariusz Gierszewski. Bazując na własnych źródłach informacji (których ze względu na differentia specifica swojego zawodu oczywiście nie musiał ujawniać) za pomocą serii wpisów w mediach społecznościowych zdecydował się rzucić nieco więcej światła na sprawę. A w zasadzie na sylwetkę samego zatrzymanego.

Z napływających postów wynika, że podejrzany mężczyzna to niejaki Tomasz L. Miał pracować w warszawskich urzędach od 19 lat. Co więcej – według Gierszewskiego – jego kariera w stolicy rozpocząć się miała od zatrudnienia w biurze ówczesnego prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego:

W dalszych postach dziennikarz Radia Zet rozwija wątek interesującego „biogramu” podejrzanego dziś o szpiegostwo na rzecz Rosji urzędnika:

Z wpisu jednoznacznie wynika, że zawodowa ścieżka Tomasza L. owiana jest tajemnicą. Sugestywne pytanie zamykające wypowiedź Gierszewskiego znajduje dla siebie odpowiedź w kolejnych wpisach tego samego autora:

Na początku analizy dostarczanych przez Mariusza Gierczewskiego informacji zaznaczyć trzeba, że ze względu na charakter sprawy jak i brak upubliczniania źródeł informacji na tego typu śledcze doniesienia należy patrzeć z pewną dawką zdrowej ostrożności. Nie wiadomo wszakże, czy którakolwiek z nich jest w istocie prawdziwa – poświadczyć mogłyby to dopiero oficjalne, kompetentne do tego podmioty państwowe zajmujące się tą sprawą.

Po drugie – dziennikarz Radia Zet przy okazji najnowszych działań ABW otwiera puszkę z rozmaitymi insynuacjami. Ciężko jednoznacznie stwierdzić, jaki cel mógł przyświecać przywoływaniu postaci polityków partii politycznych w kontekście sprawy zatrzymania rosyjskiego szpiega. Widzimy jednak, że w poście pada nazwisko m.in. Jacka Sasina, obecnego wicepremiera i ministra aktywów państwowych. Uprawniona jest więc interpretacja, jakoby to Sasin powołał takiego człowieka na ważne, publiczne stanowisko zastępcy kierownika stołecznego Urzędu Stanu Cywilnego.

Dziennikarz informuje też, że agent został po niespełna dwóch latach przeniesiony do ważnej z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa sekcji archiwów. Nie decyduje się jednak na konkretyzację swoich własnych niedopowiedzeń.

Podwójne dementi

Nie musiało upłynąć jednak zbyt wiele czasu, by pierwsza insynuacja została zweryfikowana. Jacek Sasin, postawiony w roli niedwuznacznego winowajcy awansowania Tomasza L., był co prawda kierownikiem USC – lecz pracę w tym urzędzie zakończył w styczniu 2005 roku. Nie mógł więc z pewnością premiować Tomasza L. na swojego zastępcę, gdyż gdy L., rozpoczynał pracę w USC, Sasina już dawno tam nie było. Być może nawet nie miał możliwości go poznać, gdyż obecność obu Panów w warszawskim USC „rozminęła się” o ponad 9 miesięcy!
Potwierdza to m.in. dyrektor Departamentu Komunikacji MAP Kamil Kowaleczko:

Warto jednak przyznać, że zasianie owego nieporozumienia prawdopodobnie nie było intencją Gierszewskiego, gdyż „wywołany do tablicy” szybko przeprosił za swoją pomyłkę. Jak przyznał dziennikarz, powstała ona w wyniku błędnego oznaczenia dat na oficjalnej stronie KPRM:

Sprawdziliśmy to. Rzeczywiście – na stronie biograficznej wiceministra Jacka Sasina w portalu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów widniała nieprawdziwa informacja. Tekst został już należycie poprawiony.

Drugie dno

Jak jednak powszechnie wiadomo, w internecie absolutnie nic nie ginie. Skutki nawet niezamierzonej omyłki w postaci puszczenia niesprawdzonej informacji w wirtualny eter mogą wymknąć się spod kontroli. Sugestywne, aluzyjne insynuacje dotyczące kwestii newralgicznych dla pewnych podłączonych do interaktywnej sieci grup obywateli mają potencjał by polaryzować publiczny dyskurs. W sposób niepostrzeżony tego rodzaju chaos generuje rozmaite wersje fake-newsów. Kumulujące się przekłamania coraz dalej oddalają od prawdy, która w warunkach internetowego pogłosu może być trudna do wydobycia.

Czytając przytoczone wypowiedzi trudno pojąć, w jak szybkim tempie oraz nieprzewidzianym kierunku może zmierzyć niemerytorycznie zapoczątkowany nurt kontrowersyjnej dyskusji. Niemniej jednak, cztery powyższe tweety są z pewnością wystarczającym dowodem dla następującej tezy: niedopowiedziane, sugestywne podejrzenia i insynuacje niemal zawsze padają na podatny grunt i podejmowane są przez innych uczestników debaty publicznej. Kończy się to lawiną impertynenckich, oskarżających komentarzy wymierzonych w prawdopodobnie zupełnie niewinne osoby.

Ciężko też nie odnieść wrażenia, że głównymi ofiarami jednoznacznych pomówień padł m.in. wiceminister Jacek Sasin oraz nieżyjący od blisko 12 lat Prezydent RP Lech Kaczyński. Ze słów Gierszowskiego wynika, że to właśnie prof. Kaczyński otworzył oskarżonemu dziś agentowi drzwi do kariery w warszawskiej administracji. W przeciwnym wypadku, kilkukrotne przywoływanie jego nazwiska w kontekście zatrzymania agenta należałoby uznać za bezcelowe.

Pojawił się również wątek komisji WSI oraz „kalendarzowa gra”, która być może prowadzić ma do wniosku o „zainstalowaniu” szpiega w celu zbierania materiałów na przeciwników politycznych, którzy w 2007 r. w wyniku rozwiązania parlamentu przejęli władzę z rąk koalicji PiS-LPR-Samoobrona.

Rozwinięcie tego enigmatycznego stylu komunikowania znajdujemy z resztą na oficjalnej stronie Radia Zet:

Podejrzany o szpiegostwo Tomasz L. na przełomie lutego i marca 2007 roku został przeniesiony do Wydziału Archiwalnego Ksiąg Stanu Cywilnego w Archiwum Urzędu Stanu Cywilnego m.st. Warszawy, gdzie jest zatrudniony do dziś. W tym samym czasie dochodzi do zwolnienia ówczesnego szefa USC Józefa Wierzbowskiego. W marcu 2007 roku Rada Warszawy odwołuje Wierzbowskiego ze stanowiska kierownika Urzędu Stanu Cywilnego po tym jak media ujawniają, że równolegle pracuje on w komisji weryfikacyjnej WSI.

Trudno dokonać autorskiej rekonstrukcji schematu rozumowania portalu Radiozet.pl. Nie sposób również rozsądzić, czy publika trafnie odczytała komunikacyjne intencje popularnego medium. W każdym razie, ze względu na obserwowane skutki, tego typu podejrzliwe wypowiedzi kwalifikujemy jako wysoce nieodpowiedzialne i niezgodne z Kartą Etyki Mediów. Według przywoływanego już wcześniej Rzecznika Służb Specjalnych Stanisława Żaryna, nie grzeszą one też logiką czy trafną dedukcją:

Walka o prawdę

Są też jednak jednostki, które decydują się na trud samodzielnej weryfikacji niesprawdzonych doniesień:

Zdajemy sobie jednak sprawę, że dojście do źródła prawdy może być często bardzo trudne i czasochłonne, dlatego w Państwa interesie działamy na polu weryfikacji wszelkich informacji, które coraz mocniej wypełniają naszą debatę publiczną.

Dla dobra prowadzonego śledztwa jak i w związku z preferowanym modelem merytoryki informacyjnej nie bierzemy udziału w kolejnym, jałowym internetowym sporze. Nie znamy również motywacji Mariusza Gierczowskiego i nie pragniemy ich odgadywać.

Pozostając jednak przy roli weryfikatorów informacji oświadczamy, że:

Źródła:

1. https://www.tvp.info/59207343/rosyjski-szpieg-w-warszawskim-ratuszu-fake-news-radia-zet
2. https://www.gov.pl/web/aktywa-panstwowe/jacek-sasin
3. https://wpolityce.pl/polityka/591166-sasin-zatrudnil-w-usc-tomasza-l-to-fake-news
4. https://www.gov.pl/web/sluzby-specjalne/obywatel-rp-zatrzymany-za-szpiegostwo
5. https://wiadomosci.radiozet.pl/Polska/Szpieg-w-warszawskim-urzedzie.-Rosyjski-wywiad-otrzymywal-cenne-dane
6. https://wiadomosci.radiozet.pl/Polska/Warszawa/Radio-ZET-ujawnia-szpieg-w-warszawskim-urzedzie-to-Tomasz-L.-Pracowal-od-19-lat
7. https://www.pap.pl/aktualnosci/news%2C1126604%2Cabw-zatrzymala-polaka-ktory-mial-szpiegowac-na-rzecz-rosji.html
8. https://twitter.com/MariuszGierszew
9. https://twitter.com/KowaleczkoKamil
10. https://twitter.com/StZaryn

Artykuł Rosyjski agent w stolicy. Jaka odpowiedzialność obozu władzy? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

.

Co więcej – autorzy licznych postów alarmują, że siedziba polskiej władzy ustawodawczej nie pozostała wcale pozbawiona narodowej symboliki. Jednak, co ciekawe, wedle tych głosów, piedestał budynku Sejmu RP przyobleczony jest już nie w biało–czerwone barwy, a niebiesko–żółte – flagę Ukrainy. Jako pierwszy donosił o tym portal konkret24.tvn24.pl.

Wyżej zaprezentowana ilustracja to kilkukrotnie wykonany zrzut ekranu na jednej ze społecznościowych grup na portalu Facebook.com. Jednoznacznie widzimy na niej owalny, kulisty w swoim kształcie budynek, na którego szczycie powiewa wywieszona ukraińska flaga.

• „Banderowcy przejęli Sejm”
• „To hańba narodu polskiego”
• „Wstyd panie Kaczyński”
• „Żaden normalny kraj nie zmieni flagi narodowej na parlamencie”

To tylko niektóre z komentarzy pod licznymi postami, o których donosi portal konkret24.tvn.pl.

Jak sprawa ma się naprawdę?

Poniżej prezentujemy oryginalne zdjęcie owej ukraińskiej flagi, zawieszonej według autorów powyższych cytatów na kopule polskiego Sejmu:

I rzeczywiście – na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że spostrzeżenia internautów wydają się być słuszne. Jak jednak wskazuje powyższe zdjęcie – a w szczególności jego pochodzenie – ukraińska flaga wcale nie została wciągnięta na maszt kopuły Sejmu RP, a wrocławskiej Hali Stulecia!
Czytamy z resztą o tej inicjatywie na oficjalnej stronie obiektu:

Na powyższym przykładzie widzimy więc, jak niewiele trzeba, by ulec sugestii pozorów i dać początek biegowi życia fałszywej dezinformacji. Pozorne podobieństwo architektoniczne (a w zasadzie podobieństwo samych kopuł dwóch budynków) to zdecydowanie zbyt słaba przesłanka, by móc opierać na niej swoje przypuszczenia, a tym bardziej kolportować je w dalszym etapie w serwisach społecznościowych.

Podobnie, lecz nie do końca.

Poniżej prezentujemy porównanie wizualne obydwu rzeczonych budynków. Po lewej stronie znajduje się Hala Stulecia we Wrocławiu, zaś po prawej budynek Sejmu RP w Warszawie:

Widzimy, że rzekome podobieństwo, które mogło stać się przyczynkiem narodzin omawianej dezinformacji, jeśli w ogóle istnieje, jest bardzo mocno powierzchowne. Oczywistym jest, że oba budynki w sposób wyraźny różnią się od siebie.

Poniżej, w formie swoistego stempla, zamieszczamy komunikat oficjalnego fanpage miasta Wrocław, będący jeszcze jednym dowodem potwierdzającym, że na pewno mamy do czynienia z Halą Stulecia, nie zaś z Sejmem RP:

Nie ulega więc wątpliwości, że cała sprawa jest jasna, jednoznaczna i całkowicie niekontrowersyjna. Zdjęcie ukraińskiej flagi na szczycie Hali Stulecia zostało wykonane dnia 25 lutego – dzień po rozpoczęciu zbrojnej inwazji na Ukrainę. Jak przyznaje rzecznik prasowy Wrocławskiego Przedsiębiorstwa Hala Ludowa sp. z o.o. Anna Worsztynowicz:

Na kopule mamy tylko jeden maszt. Flaga zawisła tymczasowo. Zazwyczaj jest tam flaga Wrocławia, przy okazji świąt narodowych wisi flaga Polski, a czasem Unii Europejskiej 

Dziś, na szczycie kopuły Hali Stulecia, zamieszczona jest już tradycyjna, czerwono-żółta flaga miasta Wrocław.

Gwoli ścisłości – jak donosi oficjalne konto Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej – również i władze tego obiektu podjęły się wyrażenia solidarnościowej inicjatywy wobec zbrojnie napadniętego przez wojska rosyjskie narodu ukraińskiego. Nie ma mowy jednak o zamianie polskiej, narodowej flagi na kopule Sejmu.

Władze polskiego parlamentu postanowiły, że w ramach akcji wsparcia ukraińskie barwy zagoszczą tymczasowo na zewnętrznej elewacji budynku komisji sejmowych.

Jesteśmy przekonani, że po naszej weryfikacji sprawa jest ostatecznie wyjaśniona i nie wymaga dalszych komentarzy. Uważajmy na fake newsy!

Źródła:

1. https://halastulecia.pl/hala-stulecia-solidarna-z-ukraina/
2. https://konkret24.tvn24.pl/polska,108/flaga-narodowa-na-parlamencie-zmieniona-uwaga-na-falszywy-przekaz,1099644.html
3. https://www.facebook.com/photo/?fbid=352298576942710&set=pcb.352298726942695
4. https://m.facebook.com/wroclaw.wroclove/photos/a.212954350320/10166092780895321/?type=3&source=4

Artykuł Sejm RP zamienił flagę Polski na flagę Ukrainy? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Niestety – tak pozytywny gest miłosierdzia również może paść ofiarą niemałej manipulacji autorstwa anonimowych źródeł.

Dnia 12 marca Sejm RP przyjął specjalną ustawę „o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa”. Ustawa ma za zadanie uregulować prawnie i usankcjonować całość złożonego procesu rozpoczętego pod koniec lutego przez Państwo Polskie. Przyjęcie ponad 2 milionów osób innej narodowości wiąże się z wieloma procedurami. W tym wypadku wymagały maksymalnego uproszczenia w celu podniesienia poziomu sprawności całej operacji. To m.in. kwestie związane ze statusem uchodźcy, oficjalną legalnością pobytu, systemem praw obywatelskich dla cudzoziemców czy udzielonym przez polski rząd dostępem do różnego rodzaju świadczeń na terytorium RP.

Jak jednak donosi konkret24.pl, tekst ustawy zaczyna być pożywką dla różnego rodzaju ośrodków dezinformacji, które w rażący sposób dokonują na nim aktów manipulacji. Redakcja portalu w ostatnich dniach została poinformowana przez jednego z czytelników o krążących, fejkowych SMS-ach rozsyłanych do Polaków z nieznanych numerów. W ich treści znajduje się przekłamana i całkowicie nieprawdziwa informacja, która mówi o „obowiązku utrzymywania uchodźców przez min. półtorej roku od czasu ich przyjęcia do domu”

Z prośbą o sprawdzenie źródła informacji zgłosił się do redakcji portalu syn kobiety mieszkającej w Chełmie. Być może nieprzypadkowym jest, że mowa o mieście znajdującym się bardzo blisko polsko-ukraińskiej granicy. Nie udało się jednak ustalić rzeczywistego pochodzenia komunikatu.

Dlatego w celu weryfikacji tej sprawy, postanowiliśmy wnikliwie przyjrzeć się przede wszystkim tekstowi ustawy z dnia 12 marca. Czytamy w niej m.in., że:

Art. 2.

Jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, wjechał legalnie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje
zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny w okresie
18 miesięcy licząc od dnia 24 lutego 2022 r. […]

Manipulacja tekstem ustawy

Na podstawie Artykułu 2 ustawy należy stwierdzić, że choć rzeczywiście mówi on o okresie 1,5 roku, to precyzuje on przede wszystkim status legalnego pobytu obywatela Ukrainy na terytorium RP. Zgodnie z tekstem ustawy, okres ten wynosi 18 miesięcy (półtorej roku) od dnia 24 lutego 2022 r. (czyli od dnia rozpoczęcia wojny). Próżno jednak w wyżej zacytowanych przepisach szukać jakichkolwiek wzmianek formułujących nakaz finansowania i utrzymywania uchodźców.

Materialna strona całego przedsięwzięcia stanowi zaś przedmiot zainteresowania Artykułu 12 tejże Ustawy. Jednak i w tym przypadku żaden materialny obowiązek nie jest nakładany na obywateli:

Art. 12.

1. Wojewoda może zapewnić pomoc obywatelom Ukrainy w:
1) zakwaterowaniu;
2) zapewnieniu całodziennego wyżywienia zbiorowego;
3) zapewnieniu transportu do miejsc zakwaterowania, o których mowa w pkt 1, między nimi lub do ośrodków prowadzonych
przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu
cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub miejsc, w których obywatelom Ukrainy udzielana
jest opieka medyczna;
4) finansowaniu przejazdów środkami transportu publicznego oraz specjalistycznego transportu przeznaczonego dla osób
z niepełnosprawnością w szczególności do miejsc lub pomiędzy miejscami, o których mowa w pkt 1–3;
5) zapewnieniu środków czystości i higieny osobistej oraz innych produktów.

2. Wojewoda koordynuje działania organów władzy publicznej oraz organizacji pozarządowych i przedsiębiorców,
w zakresie udzielania pomocy obywatelom Ukrainy.

W artykule 12 rzeczywiście mamy do czynienia z regulacją materii finansowania, która nierozerwalnie wiąże się ze świadczeniem wielu form pomocy uchodźcom wojennym. Nadal jednak nie sposób doszukać się w przepisach jakichkolwiek obowiązków po stronie zwykłych obywateli. Pewne kompetencje delegowane są na wojewodów, organy administracji publicznej, jednostki samorządu terytorialnego czy jednostki sektora finansów publicznych.

Co więcej, tekst ustawy mówi nam, że jest zgoła odwrotnie, niż próbują insynuować nadawcy fejkowych SMS-ów. 

Artykuł 13 przyznaje szczególne uprawnienia polskim obywatelom zapewniającym podstawowe warunki życiowe Ukraińcom

Art. 13.

Każdemu podmiotowi, w szczególności osobie fizycznej prowadzącej gospodarstwo domowe, który zapewni zakwaterowanie i wyżywienie obywatelom Ukrainy, o których mowa w art. 1, może być przyznane na jego wniosek, świadczenie pieniężne z tego tytułu nie dłużej niż za okres 60 dni. Okres wypłaty świadczenia może być przedłużony w szczególnie uzasadnionych przypadkach. […]
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość świadczenia pieniężnego oraz warunki jego przyznawania i przedłużania jego wypłaty, uwzględniając liczbę obywateli Ukrainy napływających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sytuację ludności cywilnej i perspektywy zakończenia działań wojennych na terytorium Ukrainy oraz względy humanitarne, a także biorąc pod uwagę aktualną sytuację budżetu państwa i stan finansów publicznych.

Sprawę precyzuje specjalne Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 marca, które ustanawia kwotę dziennego refundacyjnego świadczenia na 40 zł:

1. Wysokość świadczenia, o którym mowa w § 1, ustala się w kwocie 40 zł za osobę dziennie.
2. Kwota ta może być podwyższona przez wojewodę w przypadku:
1) Zapewniania zakwaterowania i wyżywienia obywatelom Ukrainy przed dniem wejścia w życie ustawy;
2) Gdy podmiotem zapewniającym zakwaterowanie i wyżywienie obywatelom Ukrainy jest jednostka organizacyjna, osoba prawna albo przedsiębiorca.

Widzimy więc w sposób jednoznaczny, że rozpowszechniane w sieci dezinformacje nie mają nic wspólnego z prawdą. Warto podkreślić, że jedynym, rzetelnym źródłem wiedzy są w tym przypadku są akty prawne wydawane przez Sejm i Rząd RP. Dlatego na kanwie omawianego przypadku apelujemy, by potencjalnie otrzymywane drogą elektroniczną komunikaty na temat sytuacji uchodźczej traktować ze sporą ostrożnością. Prawdopodobnie nie będą one przekazywały prawdziwych informacji .

Źródła:

1. https://www.komputerswiat.pl/aktualnosci/wydarzenia/przyjetych-uchodzcow-nalezy-goscic-przez-poltora-roku-nowy-fake-news-w-polsce/l6jw1np
2. https://konkret24.tvn24.pl/polska,108/przyjetych-uchodzcow-nalezy-goscic-przez-poltora-roku-manipulacja-trescia-ustawy,1099666.html
3. https://www.rp.pl/cudzoziemcy/art35842961-specustawa-o-uchodzcach-wszystko-co-trzeba-wiedziec
4. https://sip.lex.pl/akty-prawne/dzu-dziennik-ustaw/maksymalna-wysokosc-swiadczenia-pienieznego-przyslugujacego-z-tytulu-19217306
5. https://dziennikustaw.gov.pl/D2022000058301.pdf

Artykuł Ustawa nakazuje utrzymywać uchodźców przez półtorej roku? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

.

Medialna lawina

Jak donosi brytyjski portal specjalizujący się w sprawach bliskiego wschodu, middleeasteye.net, premier Izraela Naftali Bennett po rozmowie z Putinem miał zaproponować bezpośrednio Wołodymirowi Zełenskiemu zaakceptowanie warunków Moskwy w zamian za zawieszenie rosyjskiej agresji. Putin miał dodatkowo „skarżyć się Bennettowi na wielkie barbarzyństwo Ukraińców, którzy zamordowali 20 cywili w regionie donieckim„

Według izraelskiego, popularnego portalu Walla, (https://news.walla.co.il/item/3494067), któremu informacje „z pierwszej ręki” miał podać ukraiński urzędnik wysokiego szczebla w zamian za anonimowość – Putin w rozmowie z Bennettem zażądał:

1. Ostatecznego uznania Krymu za terytorium Rosji.
2. Uznania niepodległości republik Donieckich i Ługańskich w całych obwodach.
3. Wpisania do ukraińskiej konstytucji neutralności oraz zaprzestania dążenia do struktur zachodnich – tj. Unii Europejskiej oraz Paktu Północnoatlantyckiego.

Bennett miał sugerować Zełenskiemu że są to „nienajgorsze warunki”, jednak prezydent Ukrainy miał stanowczo zaprotestować wobec takiego postawienia sprawy. Głowa ukraińskiego państwa nie przyjęła izraelskiej argumentacji stwierdzając, że „dzisiejsze żądania Putina to dopiero początek”.

Doniesienia te potwierdza również zazwyczaj dobrze poinformowany izraelski portal haaretz.com który zapewnia, że ukraiński oficjel kontaktował się z redakcją bezpośrednio w tej kwestii. Jednak podobnie tak jak w przypadku innych izraelskich mediów, zażądał absolutnej tajności swoich danych osobowych.

Słowa ukraińskiego oficjela

Tajny urzędnik miał m.in powiedzieć:

Bennett po rozmowie z Putinem chce, żebyśmy się poddali. Zełenski wie, że Izrael w roli mediatora może występować tylko w interesie zadbania o własne relacje z Rosją. Mediator nie może być tylko skrzynką pocztową pomiędzy dwoma państwami. Musi proponować prawdziwie kompromisowe rozwiązania w celu zakończenia konfliktu. Tymczasem mediacje Izraela służą im jedynie jako usprawiedliwienie faktu niedostarczania nam broni oraz nieprzyłączania się do zachodnich sankcji na Moskwę. Nie potrzebujemy takiego mediatora.

Na łamach tego samego portalu, izraelski dziennikarz Uri Misgav wymownie stwierdza:

Izraelska polityka wobec wojny na Ukrainie to skandal. Idziemy po skorupkach jajek, bojąc się obrażać nadęty honor Władimira Putina”

Doniesienia te potwierdza inny, poczytny izraelski dziennik, timesofisrael.com.

Według portalu, premier Izraela miał dodatkowo powiedzieć do Zełenskiego:

Gdybym był Tobą, pomyślałbym o życiach tych wszystkich ludzi i przyjął ofertę

Niefortunna zbieżność

Doniesienia izraelskich i ukraińskich mediów wydawały się być dość wiarygodne, szczególnie w obliczu słów, które niemal w tym samym czasie w kwestii pozycji Izraela w konflikcie wypowiedział Wołodymir Zełenski. Według prezydenta Ukrainy, „negocjacje mogłyby odbyć się w Jerozolimie, z uwagi na bogatą historię izraelskiego państwa”

Całą sprawę i pozorną zgodność komunikatów szybko podchwyciły głównie izraelskie media, które dodatkowo obwiniały rząd swojego kraju za zbyt mocno asekurancką postawę i bojaźń wobec Kremla. Izraelska administracja została oskarżana m.in o brak wysyłania broni na Ukrainę czy niedołączanie się do sankcji nakładanych na Rosję niemal z całego świata.

Oficjalny komunikat

Jak się jednak okazuje, jeden z głównych doradców prezydenta Ukrainy Michaił Podoljak zdementował wszystkie doniesienia izraelskich mediów. Na swoim oficjalnym koncie na portalu Twitter stwierdził:
„Izrael to kolejne państwo pośredniczące. Ale nie zaproponowało Ukrainie przyjmowania żadnych warunków od Rosji. Byłoby to niemożliwe z powodu militarnego i politycznego”

Powołując się m.in na agencję Reuters czy businesstoday.in, również izraelska kancelaria premiera Bennetta w wyniku prośby ww. redakcji o komentarz w sprawie zdementowała medialną burzę, która rozpętała się po rzekomych informacjach dostarczonych mediom przez „ważnego, ukraińskiego urzędnika”. Powyższe agencje informują, że „oficjalne biuro ministra Izraela poddaje pod dużą wątpliwość, by jakikolwiek ukraiński urzędnik mógł słyszeć rozmowę Zełenskiego z Benettem. Ta odbywała się na mocno prywatnej stopie. Cała sprawa jest całkowicie fałszywa„

Wszystko wskazuje więc na to, że

To jednak nie koniec sprawy

Nieco inną kwestią są rozmiary faktycznego zaangażowania izraelskiego państwa w zwalczanie rosyjskiej agresji. Izraelskie media w ostatnich dniach wyrażały spore niezadowolenie w związku ze zbyt daleko idącym kunktatorstwem Tel Awiwu wobec Moskwy. I rzeczywiście: nie można nazwać Izraela państwem aktywnym w próbach stawiania oporu wojennej machinie Putina. Pomimo niesienia pomocy humanitarnej (wysyłania transportu z żywnością oraz odzieżą) Izrael nie przekazał wojsku Ukraińskiemu broni ani nie zdecydował się nałożyć na Moskwę żadnych konkretnych sankcji. Do tej pory wszystko wskazywało na to, że Izrael przyjmie iście neutralną postawę, podobną do Węgier Viktora Orbana:

Jednak nadzieję na pewien przełom w postawie Izraela w sprawie wojny na Ukrainie i związanych z nią pożądanych działań może dawać najnowszy komunikat ministra spraw zagranicznych Izraela Yaira Lapida, który potwierdziła szefowa MSZ Wielkiej Brytanii:

Według najnowszych słów Lapida, „Izrael nie będzie państwem służącym do omijania zachodnich sankcji”.
Co w praktyce oznaczać będą te słowa? Na to pytanie odpowiedź przyniesie zapewne najbliższa przyszłość.

Źródła:

1. https://www.middleeasteye.net/news/russia-ukraine-war-israel-bennett-wants-surrender-claims-ukraine-official
2. https://news.walla.co.il/item/3494067
3. https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-bennett-wants-ukraine-to-surrender-official-says-israel-s-mediation-useless-1.10668879?lts=1647018126435
4. https://www.timesofisrael.com/if-pm-cant-say-it-we-israelis-must-zelensky-were-with-you-putin-stop-the-war/
5. https://www.timesofisrael.com/ukraine-official-said-to-claim-bennett-pushed-zelensky-to-surrender-to-putin-deal/
6. https://www.timesofisrael.com/zelensky-suggests-jerusalem-host-negotiations-between-ukraine-russia/
7. https://wiadomosci.onet.pl/swiat/kim-jest-naftali-bennett-to-on-mial-naklaniac-zelenskiego-do-kapitulacji/0lsfqc5
8. https://wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-ukraina-rosja/aktualnosci/news-putin-rozmawial-z-premierem-izraela-skarzyl-sie-na-barbarzyn,nId,5892741
9. https://www.haaretz.com/opinion/.premium-israel-s-ukraine-policy-is-a-disgrace-1.10648020
10. https://forsal.pl/swiat/aktualnosci/artykuly/8380494,izrael-nie-dolaczy-do-sankcji-przeciwko-rosji.html
11. https://www.businesstoday.in/latest/world/story/ukraine-israel-deny-report-bennett-recommended-giving-in-to-russian-demands-325754-2022-03-12
12. https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2022-03-15/media-izrael-z-ktorym-zwiazanych-jest-wielu-oligarchow-nie-dolaczy-do-sankcji-przeciwko-rosji/
13. https://www.reuters.com/world/europe/israel-not-pushing-ukraine-yield-russian-demands-ukraine-adviser-says-2022-03-12/

Artykuł Izrael namawia Ukrainę do poddania? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Trwa rosyjska inwazja na Ukrainę. Z każdym kolejnym dniem wojny konsekwencje brutalnej, zbrojnej agresji stają się coraz większe. W ogromnej większości ponoszą je ci, którzy z toczącym się konfliktem nie mieli, nie mają i nie chcą mieć w żaden sposób nic wspólnego. Z konfliktem, który zabrał im dom, rodzinę, pracę, codzienność. A nierzadko także i życie. 
Coraz trudniejsza sytuacja humanitarna obywateli Ukrainy znajduje swoje odzwierciedlenie w nieustannie narastającej liczbie uchodźców, którzy przybywają na terytorium Polski. Pomimo wielkich trudności wiążących się z przyjęciem niemalże dwóch milionów osób na przestrzeni zaledwie czternastu dni, w naszym Państwie do tej pory nie powstał żaden obóz, w którym uchodźcy musieliby czekać na poprawę sytuacji na Ukrainie. Oznacza to, że ludzie ci zostali natychmiastowo zaproszeni do placówek opiekuńczych, centrów recepcyjnych oraz przede wszystkich do polskich domów, które z dnia na dzień stały się dla nich ostoją bezpieczeństwa. 

Pomimo wielkiego, niewątpliwego sukcesu płynącego z faktu narodowej solidarności w niesieniu pomocy, w polskiej przestrzeni publicznej niemal od pierwszych dni operacji uchodźczej pojawiły się ostre głosy krytyki wymierzone w Kościół Katolicki.
Według wielu obserwatorów jak i uczestników polskiego życia publicznego, instytucja Kościoła nieodmiennie formułująca moralne zalecenia wobec społeczeństwa, „kolejny raz zawodzi swoją faktyczną postawą w godzinie próby, zamykając się w swoich pałacach i przybytkach”. Wystarczy zajrzeć do medium dowolnego rodzaju, by dostrzec ogromne wzburzenie, złość i niechęć wobec postawy Kościoła Katolickiego w sprawie uchodźców wojennych z Ukrainy:

Jak widać, oskarżenia o bierność kierowane wobec Kościoła Katolickiego w Polsce są realnym zjawiskiem widocznym gołym okiem w głównych kanałach informacyjnych. Powyższe komentarze są pierwszymi z brzegu przykładami jednoznacznie dowodzącymi, iż w opinii wielu polskich obywateli Kościół nie zachowuje się tak, jak wymagałaby tego jego własna nauka.

Przykład idzie z góry?

Jednak oddolne głosy niezadowolenia to nie jedyny odzew słyszalny w polskiej przestrzeni komunikacyjnej. Bez wątpienia jeszcze bardziej doniosła w swej wymowie i kolportażu jest krytyka formułowana przez główne ośrodki wiedzy, tj. media i osoby publiczne.
Jednoznaczną, generalną krytykę wobec instytucji Kościoła Katolickiego przeprowadził Newsweek w swoim ostatnim wydaniu. Chociaż trudno tu w zasadzie mówić o krytyce, gdyż opracowany artykuł i jego ofensywna natura niewiele wspólnego mają z konstruktywnym podejściem do sprawy, a zdecydowanie bardziej zdradzają negatywny stosunek tygodnika do Kościoła w ujęciu ogólnym:

Swoje stanowisko i niepochlebne sugestie wyraziła też posłanka do Parlamentu Europejskiego z ramienia Koalicji Obywatelskiej Janina Ochojska. Wpis europarlamentarzystki wywołał gorącą dyskusję na temat rzeczywistych rozmiarów faktycznego zaangażowania Kościoła Katolickiego w akcję humanitarną:

Swoje przysłowiowe „trzy grosze” dorzuca też m.in portal bezprawnik.pl, który stwierdza, że „kościół wręcz ostentacyjnie odwraca się od ludzi i milczy”, czy „nie widać specjalnego zaangażowania kościoła w największy kryzys humanitarny od kilkudziesięciu lat. Parada osób LGBT+ wywołuje w polskich duchownych więcej emocji”.

Proces weryfikacji nabrzmiałych oskarżeń warto rozpocząć od rzucenia nieco światła na obecną działalność największej katolickiej organizacji charytatywnej, Caritas Polska. Ta duszpasterska instytucja (pomijając w tym momencie jej chroniczną aktywność operacyjną opiewającą na 50 milionów złotych w skali roku) prowadzi szeroko zakrojoną akcję pomocową na rzecz uchodźców wojennych z Ukrainy. Trudno wskazać jeden obszar, w którym Caritas prowadzi swoją działalność. Wolontariusze i pracownicy organizacji – lecz w sporej większości po prostu ludzie kościoła – księża, misjonarze i siostry zakonne, starają się być zaangażowani na każdym polu, które wymaga dobroczynnej interwencji. Mówią o tym poniższe statystyki, zamieszczone w stale aktualizowanym raporcie na stronie caritas.pl/ukraina. Do tej pory Caritas Polska zorganizowało:

• 2 tys. miejsc dla sierot, kobiet i dzieci z niepełnosprawnościami różnego stopnia z Ukrainy
• Specjalną akcję „Paczka dla Ukrainy”, której celem jest przekazanie podstawowych środków do życia – żywności, artykułów higienicznych, ubrań, urządzeń, baterii. (Na ten moment wysłanych zostało ponad 200 tyś. paczek)
• Stałą pracę humanitarną na przejściach granicznych, m.in w Medyce, Tomaszowie Lubelskim, Krościenku, Korczowie i w samym Przemyślu. Wolontariusze zapewniają ciepły posiłek, konstruują namioty pierwszej pomocy, dystrybuują artykuły z ośrodków wojewódzkich oraz świadczą pomoc pielęgniarską i psychologiczną.
• Regularne, masowe transporty humanitarne, m.in do Lwowa, skąd odbywa się dalsza dystrybucja.
• 600 tyś. złotych przekazanych organizacjom partnerskim, tj. Caritas Ukraina i Caritas-SPES na bezpośrednią pomoc na miejscu.
• Kilkanaście tysięcy noclegów w całym kraju
• Darmowe dożywianie: nie tylko na przejściach granicznych i w punktach, lecz także w restauracjach, m.in w przemyskiej restauracji „Perła”, w której ciepły posiłek spożyło już ponad 60 tysięcy uchodźców.
• Stałą zbiórkę finansową na rzecz ofiar wojny na Ukrainie.
• Punkty pomocowe w diecezjalnych oddziałach Caritas: punkty pomocy doraźnej, namioty nadziei czy domy pielgrzyma, organizowane w specjalnym miejscu na Jasnej Górze.

Po dwóch tygodniach humanitarnej pracy, ręce wolontariuszy i pracowników Caritas Polska spakowały 150 ciężarówek, 5000 palet, 3 miliony kilogramów żywności, wody i środków higienicznych, opatrunków oraz ubrań. Wszystko to trafiło już do ofiar rosyjskiej agresji na Ukrainie.

Szerzej o udziale Caritasu opowiada m.in dyrektor organizacji, ks. dr Marcin Iżycki:

Często słyszy się, że organizacja Caritas, ze względu na swój „na wpół uniwersalny”, humanitarny charakter, nie powinna być utożsamiana z działalnością Kościoła Katolickiego. Ciężko jednak zgodzić się z taką argumentacją. Rodowód jak i charakter organizacji jednoznacznie zawiera się w szerszej inicjatywie Kościoła instytucjonalnego na świecie. Samo Caritas jest Organizacją Pożytku Publicznego o kościelnej i cywilnej osobowości prawnej, działającą w oparciu o przepisy prawa kanonicznego oraz państwowego. Sam statut organizacji wprost mówi, że „celem Caritas jest kościelna posługa miłosierdzia w duchu społecznej nauki kościoła”.

Nie tylko Caritas

Warto odnotować aktywność humanitarną Kościoła Katolickiego również poprzez wskazanie jego innych inicjatyw. Często mają one charakter oddolny – realizują się w poszczególnych diecezjach za pomocą lokalnych wiernych oraz duszpasterstw, które angażują się w organizację pomocy:

• W diecezji tarnowskiej siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr św. Józefa organizują pomoc żywieniową oraz noclegową.
• W Diecezji Ełckiej zostały uruchomione trzy ośrodki: w Augustowie, Ełku i Orzyszu, które zostały zgłoszone do wojewody. Placówki mogą pomieścić prawie 150 osób. 9 marca przebywało w nich 92 uchodźców wojennych
• Klasztor w Staniątkach i Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek, które przyjęły pod swój dach 70 uchodźców
• Parafie diecezji kaliskiej (domy parafialne) przyjęła do siebie 92 osoby oraz zorganizowały zbiórkę w drugą niedzielę Wielkiego Postu. Wynik zbiórki to ponad pół miliona złotych, które trafią do najbardziej potrzebujących uchodźców z Ukrainy.
• Arcybiskupie Wyższe Seminarium Duchowne w Szczecinie przyjęło uchodźców z Charkowa. Są to głównie kobiety i dzieci. Docelowo przygotowanych zostało 30 miejsc, które oddano do dyspozycji Wojewody Zachodniopomorskiego.
• Uchodźcy zamieszkali także w Błoniu koło Tarnowa, w budynkach należących do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie.

Zdecydowanie warto wspomnieć również o niezwykłej inicjatywie organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie kierowana przez ks. Prof. Waldemara Cisło. W pierwszych dniach wojny PKWP przekazało kościołowi na Ukrainie milion euro w celu szerzenia akcji pomocowej na miejscu:

Jeszcze inne formy działalności, o których opowiadali goście niedzielnego programu „Między Ziemią a Niebem” w Telewizji Polskiej to:

• Na Ukrainie pracuje łącznie ponad 380 polskich księży, braci i sióstr zakonnych.
• Na Ukrainie działa też 20 księży pallotynów, którzy nie chcąc zdecydować się na powrót do Polski, niosą pomoc w miejscach najbardziej dotkniętych katastrofą humanitarną.
• Siostry Franciszkanki Służebnice od Krzyża prowadzą schronienie dla ponad 40 osób – głównie matek z niewidomymi, ukraińskimi dziećmi.
• Ojcowie Karmelici w Przemyślu goszczący w domach parafialnych i kościołach Ekwadorczyków – studentów z Ukrainy.
• Siostry ze Zgromadzenia św. Michała Archanioła w Przemyślu służą niedaleko granicy w punktach gastronomicznych, pielęgniarskich czy opiekuńczych
• Zakon Rycerzy Kolumba służący całodobowo w Tomaszowie Lubelskim
• Siostry Felicjanki prowadzące darmowe przedszkole dla ukraińskich dzieci w Przemyślu
• Zgromadzenie Ducha Świętego w Bydgoszczy: w domu misjonarzy zakonnych zamieszkało już 12 matek i 14 dzieci z Ukrainy.

Szerzej o najnowszej działalności Kościoła opowiada poniższy materiał:

https://vod.tvp.pl/video/miedzy-ziemia-a-niebem,13032022,58631193

Powyższe przykłady udowadniają, że bezrefleksyjna krytyka wysuwana pod adresem Kościoła Katolickiego w Polsce jest w pełni bezpodstawna. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że zaprezentowane przykłady nie wyczerpują całych znamion obecności Kościoła w bieżącym problemie. Jednak z uwagi na niezwykle dynamiczną sytuację, rozległość oddolnej inicjatywy i brak możliwości zlokalizowania wszystkich przejawów działalności humanitarnej Kościoła nie sposób sporządzić zamkniętego katalogu jego aktywności. Pomocny może okazać się jednak poniższy film. Ukazuje on w telegraficznym skrócie mnogość kierunków, w które zaangażowali się poszczególni przedstawiciele Kościoła Katolickiego w obliczu klęski humanitarnej naszych wschodnich sąsiadów:

Dobra postawa hierarchów

Nie inaczej ma się rzecz w przypadku biskupów polskiego Kościoła Katolickiego. Decyzją Konferencji Episkopatu Polski, druga niedziela Wielkiego Postu odbyła się pod hasłem „Wieczernik szkołą braterstwa misyjnego”. W całej Polsce odbyła się zbiórka do puszek na rzecz ofiar wojny na Ukrainie. Co więcej, w dniach 14 oraz 15 marca odbędzie się specjalne posiedzenie KEP w sprawie dalszych działań polskiego kościoła.

Jednak działanie to jest widoczne już dzisiaj. Wychodząc na przeciw licznym komentarzom publikujemy, jak wygląda obecne zaangażowanie liderów Kościoła w Polsce.

1. Abp. Józef Kupny, Metropolita Wrocławski, udostępnił w całości hotel im. Jana Pawła II na wrocławskim Ostrowie Tumskim na rzecz potrzebującym uchodźcom z Ukrainy. Na ten moment placówkę zamieszkało już ponad 100 osób. Abp. Kupny powiedział:

„Zrobię wszystko, żeby zapewnić wam pracę i dobre warunki życia. Jesteście mi bardzo bliscy. Podziwiam was. Ja wiem, że tutaj nigdy nie będzie jak u siebie w domu, ale chcemy wam dać namiastkę tego domu. Uśmiechajcie się i bądźcie z nami tutaj choć trochę szczęśliwi„.

Ukraińscy goście, oprócz dachu nad głową, mają także zapewnione wyżywienie, opiekę psychologa oraz lekarza.

2. Abp. Marek Jędraszewski, Metropolita Krakowski, przyjął uchodźców z Ukrainy w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich – poinformowało Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej. To jeden z budynków należących do archidiecezji, w którym zamieszkali uchodźcy. Łącznie na plebaniach, w domach pielgrzyma, w zakonach i w budynkach należących do parafii przebywa kilkanaście tysięcy Ukraińców.

3. Biskup Tarnowski Andrzej Jeż zdecydował się przyjąć pod własny dach dwie duże rodziny z Iwano-Frankiwska oraz z Żytomierza. Obecnie w jego domu przebywa 7 osób.

4. Biskup Wiesław Szlachetka, przewodniczący Komisji Charytatywnej KEP zaprosił uchodźców do sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku-Matemblewie. „Czujcie się tutaj, jak w domu. Cały czas modlimy się o szybkie zakończenie wojny, a także o nawrócenie dla tych, którzy tę wojnę wywołali” – powiedział bp. Szlachetka.

5. Biskup Krzysztof Zadarko, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. migracji otworzył koszalińskie seminarium oraz dom rekolekcyjny dla uchodźców. Obecnie przebywa w nich kilkadziesiąt osób.

Co ciekawe, przywoływana wyżej europosłanka, Janina Ochojska, prawdopodobnie pod wpływem napływających zewsząd informacji o walnym zaangażowaniu Kościoła Katolickiego w akcje humanitarną, postanowiła nieco zrewidować swoją optykę:

W oparciu o wyżej przytoczone przykłady, jednoznacznie dementujemy:

Źródła:

1. https://www.faktykaliskie.info/artykul/41768,kosciol-pomaga-uchodzcom-diecezja-publikuje-liste-swoich-dzialan
2. https://stacja7.pl/z-kraju/uczynki-milosierdzia-w-praktyce-jak-kosciol-pomaga-uchodzcom/
3. https://www.newsweek.pl/opinie/wojna-na-ukrainie-co-robi-polski-kosciol-aby-pomoc-uchodzcom/j7q42wd?tpcc=fb_newsweek&utm_campaign=post&utm_content=ff90e74e-2b59-4762-b089-c1a198e2b60f&utm_medium=social&utm_source=fb_newsweek&fbclid=IwAR1wXBggi09gksq79TSskqkWzajofFY2sLRGfexPE1K60FDKJdKqSb071_s
4. https://bezprawnik.pl/kosciol-a-wojna-w-ukrainie/
5. https://www.se.pl/krakow/uchodzcy-zamieszkali-w-palacu-arcybiskupow-wspanialy-gest-abp-jedraszewskiego-zdjecia-aa-iiKe-4fEx-eufG.html?format=amp
6. https://wroclaw.gosc.pl/doc/7402636.Abp-Jozef-Kupny-udostepnil-hotel-im-Jana-Pawla-II-uchodzcom
7. https://wpolityce.pl/kosciol/588217-tak-kosciol-pomaga-ukrainie-milion-euro-od-pkwp
8. https://vod.tvp.pl/video/miedzy-ziemia-a-niebem,13032022,58631193
9. https://caritas.pl/blog/2022/03/01/caritas-polskie-serca-bija-dla-ukrainy/
10. https://wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-ukraina-rosja/aktualnosci/news-janina-ochojska-kosciol-jest-bardzo-zaangazowany-i-warto-o-t,nId,5892208

Artykuł Kościół Katolicki a pomoc uchodźcom z Ukrainy. Fakty, nie mity. pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Na filmie opublikowanym na portalu twitter.com przez korespondenta CNN Josha Campbella widzimy samotnego, małego chłopca. Malec jest wyraźnie zdezorientowany i zmęczony: popłakuje, a w rękach trzyma prawdopodobnie reklamówkę z pluszową zabawką oraz tabliczkę czekolady. W jego najbliższym otoczeniu nie sfilmowano potencjalnych opiekunów. Stało się to podstawą dla poważnego przypuszczenia, że dziecko na terytorium RP może przebywać samo. Taką teorię uprawdopodobniło samo CNN, które jest autorem materiału:

W komunikacie amerykańskiej stacji kilkukrotnie czytamy:

„Małe dzieci są pośród półtora miliona tych, którzy uciekli przed wojną na Ukrainie. Niektóre są zmuszone odbyć tą podróż samotnie„ […]
„Wideo pokazuje małego chłopca przekraczającego granicę z Polską. Idzie pośród grupy dorosłych, jest prawdopodobnie sam„

Sugestie CNN, szybko zostały podchwycone przez inne media, jak Skynews, Newsweek, Onet.pl czy TRT jak i obserwatorów polskiego życia publicznego.

Na samym portalu twitter.com zauważyć można było ogrom komentarzy wyrażających głębokie wzruszenie zaistniałą sytuacją:

Warto nadmienić, że przytoczone komentarze są jedynie przykładami, a na portalach społecznościowych jest ich zdecydowanie więcej.

Tymczasem, jak informuje oficjalne konto Straży Granicznej RP, chłopiec wcale samodzielnie nie przekroczył granicy w pobliżu Medyki! Rzeczywiście – jest uchodźcą wojennym, jednak przedostał się na terytorium RP wraz ze swoją rodziną. Walerij, bo tak na imię ma bohater medialnych doniesień, jest pod stałą opieką swoich prawnych opiekunów. Co więcej, cała ukraińska rodzina doświadczyła ze strony polskich służb szczególnej formy opieki:

W związku z tym spieszymy z informacją:

Źródła:

1. https://twojenowinki.pl/lol/133355/zaplakany-chlopiec-samotnie-przekroczyl-granice-z-polska-serce-peka.html
2. https://edition.cnn.com/europe/live-news/ukraine-russia-putin-news-03-07-22/h_b6c2d1456cd91afd221857fb914f6399
3. https://wiadomosci.radiozet.pl/Polska/Zaplakany-chlopiec-przekroczyl-granice-z-Polska.-Nagranie-obieglo-internet.-Serce-peka-.-WIDEO
4. https://twitter.com/Straz_Graniczna/status/1501244206039326727
5. https://www.press.pl/tresc/69752,straz-graniczna_-4-letni-walerij-z-ukrainy-nie-przekraczal-granicy-w-medyce-sam

Artykuł Czy 4-letni uchodźca z Ukrainy samodzielnie przekroczył granicę? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Od czego się zaczęło?

28 lutego w międzynarodowej przestrzeni publicznej pojawiła się niewątpliwie ważna dla kwestii potencjalnego przebiegu wojny na Ukrainie informacja. Niedzielnego popołudnia przekazał ją szef unijnej dyplomacji Josep Borell. Według hiszpańskiego polityka doszło do zawiązania porozumienia między krajami UE a ukraińskim rządem w sprawie przekazania zaopatrzenia militarnego. Chodziło o zasoby, które pozwalałyby nawiązać powietrzną walkę z siłami Federacji Rosyjskiej. Borell w jednym z wywiadów udzielonych m.in dziennikowi „The Guardian” oraz za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych stwierdził, że „przekazanie broni siłom zbrojnym Ukrainy to sprawa życia i śmierci”

It is a matter of life and death.

So the EU will provide weapons for Ukraine’s armed forces

It is the moment to stand up and to speak out. Might does not make right. Never did. Never will.

My oped in the ⁦@guardian⁩ #StandWithUkraine https://t.co/XKzNRmSMTb

— Josep Borrell Fontelles (@JosepBorrellF) February 27, 2022

Borell jeszcze tego samego dnia podczas konferencji prasowej uszczegółowił, o jaką formę pomocy i zaopatrzenia chodzi. Jak relacjonował m.in portal i24news.tv dyplomata jednoznacznie zakomunikował:

„Nie mówimy tylko o amunicji, a o czymś dużo ważniejszym dla prowadzenia prawdziwej wojny. W swoim wsparciu dostarczymy ukraińskiej armii nawet samolotów bojowych”

Ponadto, wedle Borella, ministrowie spraw zagranicznych państw wspólnoty zgodzili się wyposażyć ukraińskie siły powietrzne w lotniczą broń ofensywną o wartości 450 mln euro. Informacja o dostawie amunicji pojawiała się w narracji UE już wcześniej, przez co nie mogła budzić większych zastrzeżeń. Jednak zapowiedź wyposażenia Ukraińców w europejskie myśliwce należało już uznać za krok zdecydowanie bardziej bezkompromisowy. A przez to i potencjalnie mniej wiarygodny.

Ukraina jest na tak.

+70 літаків для української армії!

Наші партнери передають нам Міг-29 та Су-25!

Болгарія (Міг-29) – 16 шт
Болгарія (Су-25) – 14 шт
Польща (Міг-29) – 28 шт
Словаччина (Міг-29) – 12 шт

?Новини Збройних сил ?? https://t.co/jgrlh3Vmni

— Верховна Рада України (@verkhovna_rada) February 28, 2022

Nie minęło jednak sporo czasu, by ową dobrą nowinę podchwyciło polityczne przedstawicielstwo ukraińskiego państwa. Oficjalne kanały zarówno Dowództwa Sił Powietrznych Ukrainy jak i Rady Najwyższej Ukrainy 28 lutego potwierdziły, że europejscy partnerzy wyposażą ich w pokaźną ilość zarówno powietrznej amunicji jak i myśliwców bojowych radzieckiej produkcji. W głównej mierze mowa była o radzieckich MIG-ach i Suchojach.

Z wyżej zamieszczonych komunikatów jasno wynika, że ukraińska armia miałaby otrzymać przynajmniej 70 samolotów bojowych, z czego 28 pochodzić miało od Państwa Polskiego. Jednak najbardziej zaskakująca informacja nie dotyczy materialnego wkładu Rzeczpospolitej w transfer uzbrojenia, a jej roli logistycznej, o której wspomniało Dowództwo Sił Powietrznych Ukrainy. Wedle tego, polskie lotniska mogłyby służyć jako bazy startowe dla ukraińskich pilotów do działań militarnych.

Zapowiedzi te szybko potwierdziła ukraińska deputowana do parlamentu, Galina Tretjakowa, która stwierdziła, że „nasi piloci są już w Polsce i odbierają pociski oraz myśliwce”

Akcja-reakcja.

Informację tą naprędce potwierdził w poniedziałek m.in portal Onet.pl powołując się na „wysokiego rangą oficera polskiej armii”. Według portalu, na Ukrainę rzeczywiście trafią polskie myśliwce MiG-29, lecz w liczbie 23, gdyż reszta „jest zbyt przestarzała”. Strategię powoływania się na prominentne osoby trzecie kontynuował również dziennikarz „The Washington Post” Michael Birnbaum. Opierając się na swoich kontaktach w „europejskiej dyplomacji” potwierdził udział państw mających obdarować Ukrainę swoimi myśliwcami. Brak jednak było głosów potwierdzających rzekome stacjonowanie maszyn na polskich lotniskach.

W związku z coraz mocniej kumulującymi się przekazami, zarówno polska, jak i europejska opinia publiczna zdawała sobie sprawę z wagi gatunkowej podawanych przez oficjeli informacji. Potencjalne zaangażowanie na tak wysokim szczeblu państw UE wymagało więc rychłej weryfikacji faktów. Proces ten rozpoczął się wraz z pierwszym dniem marca. Jednak ze względu na obowiązującą podczas tak jaskrawego konfliktu zbrojnego kulturę i rozwagę dyplomatyczną nie doczekaliśmy się jednoznacznego dementi w tej sprawie. Na prośbę portalu Rzeczpospolita.pl dnia 1 marca stanowisko zajęło Ministerstwo Obrony Narodowej:

„Polska, NATO i sojusznicy UE zwiększają swoje polityczne i praktyczne wsparcie dla Ukrainy, która broni się przed inwazją Rosji na pełną skalę. Nasze wsparcie jest wyrazem polskiej solidarności z Ukrainą. Zapewniamy ogromną pomoc humanitarną, przyjmujemy uchodźców i dostarczamy sprzęt.  W tej sytuacji musimy też pamiętać o odpowiedzialności i wstrzemięźliwości informacyjnej we wszelkich kwestiach dotyczących obronności.  Bezpieczeństwo Polski jest najważniejsze”

Weryfikacja

Wiele światła na sprawę przyniósł wtorek, kiedy polską bazę w Łasku odwiedził sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg. Na pytanie jednego z dziennikarzy odpowiedział:

„NATO nie chce być częścią tego konfliktu, dlatego nie zamierz wysyłać żadnych wojsk na Ukrainę. Nie zamierza też wysyłać samolotów do ukraińskiej przestrzeni powietrznej”

Jego stanowisko w pełni podzielił prezydent RP Andrzej Duda, który stwierdził:

„Nie wysyłamy naszych samolotów, bo oznaczałoby to ingerencję militarną w konflikt, który toczy się na Ukrainie i włączeniem się NATO w ten konflikt. NATO nie jest stroną tego konfliktu”

W pełnym, bardziej jednoznacznym tonie stanowisko prezydenta potwierdził w czwartek rzecznik rządu Piotr Muller, który dla telewizji Polsat News stwierdził:

„Nie ma polskich MiG-ów na Ukrainie. Chciałbym uspokoić, bo pewne takie informacje się pojawiły, że chociażby z polskich lotnisk mają startować na teren Ukrainy w celach bojowych: dementuję te informacje. […]
Takich decyzji w Polsce nie ma. Rozumiem, że mogą być oczekiwania niektórych w Europie, żeby takie decyzje podjąć, ale takich decyzji po naszej stronie nie ma”

Rzecznik rządu postanowił dodatkowo skomentować na Twitterze słowa byłego prezydenta Ukrainy Petra Poroszenki, który w swoich wypowiedziach utrwalał rzekomy transfer myśliwców z Polski wprost na front wojny z Federacją Rosyjską:

Po wypowiedzi Mullera stało się więc jasne, że zarówno w kwestii zaangażowania Państwa Polskiego w przekazanie myśliwców bojowych jak i w kwestii ich stacjonowania na polskich lotniskach mieliśmy do czynienia z fake newsem. Być może wynikał on ze zbyt daleko wyciągniętych wniosków przez Josepa Borella, którego przedwczesny i niezweryfikowany komunikat szybko rozpowszechnił się w domenie publicznej.

Inni wzorem Polski

Sprawę ostatecznie zamknęły oficjalne stanowiska innych państw UE pierwotnie mających przekazać myśliwce ukraińskim siłom powietrznym. Finalnie, żadne z nich nie zdecydowało się na taki rodzaj wsparcia, pozostając przy transferze niezbędnej amunicji bojowej:

Końcowo warto jednak odnotować, że szczególnie w przypadku Państwa Polskiego taki stan rzeczy nie równa się z postawą bierności. Jak poinformował m.in Minister Obrony Narodowej Mariusz Błaszczak, na Ukrainę dotarł już z terytorium RP specjalny konwój wojskowy, obfity w amunicję i rakietowe pociski przeciwlotnicze R-73, które są uzbrojeniem dla samolotów MIG-29.

Źródła:

1. https://www.rp.pl/konflikty-zbrojne/art35778811-dowodztwo-sil-powietrznych-ukrainy-partnerzy-przekaza-nam-ponad-70-mysliwcow

2. https://www.rp.pl/wojsko/art35777571-28-polskich-mig-ow-29-dla-ukrainskiej-armii

3. https://wiadomosci.onet.pl/kraj/wsparcie-wojskowe-dla-ukrainy-plany-wyslania-polskich-mysliwcow-ukrainie/pgr3zz9

4. https://spidersweb.pl/2022/03/samoloty-dla-ukrainy-polskie-mig-29.html

5. https://www.wprost.pl/wojna-na-ukrainie/10643641/rzecznik-rzadu-prostuje-wypowiedz-poroszenki-o-polskich-mysliwcach-podal-niesprawdzone-informacje.html

6. https://www.radio.kielce.pl/pl/wiadomosci/polskie-uzbrojenie-dotarlo-na-ukraine,154509

7. https://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/kraj/artykuly/8371247,polskie-samoloty-mig-na-ukrainie-muller.html

8. https://www.euractiv.com/section/politics/short_news/bulgaria-will-not-send-fighters-troops-to-ukraine/

9. https://www.politico.eu/article/eu-promise-to-supply-fighter-jets-to-ukraine-gets-grounded/

10. https://newlinesmag.com/reportage/is-poland-sending-fighter-jets-to-ukraine/

Polskie myśliwce dla Ukrainy zaatakują Rosję z terytorium RP? Oto cała prawda.

Artykuł Polskie myśliwce dla Ukrainy zaatakują Rosję z terytorium RP? Oto cała prawda. pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Co więcej, stanowisko co do antropogeniczności zachodzących zmian klimatycznych jest dominujące w literaturze naukowej już przeszło 30 lat. Kwerendy prowadzone w 2004 r. przez Oreskesa wskazały, że spośród badań nad klimatem prowadzonych w latach 1993-2003, aż 75% artykułów udowadniała antropogeniczność globalnego ocieplenia. 25% badań nie poruszała tego tematu, natomiast żaden z artykułów nie kwestionował antropogeniczności zmian klimatycznych.

Kontrą w stosunku do powyższej kwerendy Oreskesa był przegląd literatury dokonany przez klimatycznego sceptyka – Bennego Peisera. Powtórzył przegląd dokonany przez Oreskesa i ogłosił, że znalazł aż 34 recenzowane prace naukowe, które zawierały tezy przeczące antropogenicznemu pochodzeniu zmian klimatu. Po analizie artykułu Peisera okazało się, że większość wskazanych przez niego tekstów w ogóle nie poruszała tego tematu, nie zaprzeczała antropogeniczności zmian klimatu, a pozostałe teksty były publikowane w magazynach o charakterze popularnonaukowym, a nie recenzowanych wydawnictw.

W 2009 r. nad podobnym przeglądem stanowisk w świecie nauki stanął Doran. Jego badania wykonane metodą ankietową na próbie 3146 naukowców (pytanie brzmiało: „Czy uważasz, że ludzkie działanie jest istotnym czynnikiem powodującym zmiany globalnych temperatur”). Próba składała się w 90% z osób posiadających naukowy stopień doktora, w 10% z ludzi nie związanych zawodowo z nauką. 82% ankietowanych naukowców potwierdziło, że ludzkie działanie w istotny sposób wpływa na postępujące zmiany globalnych temperatur. Co ciekawe, w grupie klimatologów wynik ten wyniósł 97,5%.

Podobne wyniki badań dotyczące popularności tezy o uznaniu antropogeniczności zmian klimatu przez naukowców były powtarzane w kwerendach Anderegga (2010 r., 97-98%), Cooka (2013 r., 97%). Najnowsze badania poprowadzone przez zespół Meyersa, a opublikowane w recenzowanym czasopiśmie Environmental Research Letters w październiku 2021 r. były oparte o ankietę wysłaną do 10 929 badaczy z obszaru nauk o Ziemi (odpowiedzi udzieliło 2780 badaczy). Wynika z nich, że antropogeniczność zmian klimatu jest uznawana przez 99% spośród ankietowanych badaczy.

Ponadto warto dodać, że niniejszy konsensus jest uznawany przez przeszło 80 Narodowych Akademii Naukowych, w tym Polską Akademie Nauk.

Źródła:

http://www.aaas.org/sites/default/files/migrate/uploads/11-6-01_los_alamitos_usd_climate_science.pdf

http://www.abc.net.au/mediawatch/transcripts/s1777013.htm

Artykuł Naukowcy nie są zgodni co do antropogenicznych źródeł globalnego ocieplenia? pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

„Fala rezygnacji w CBA i ABW. Funkcjonariusze mają dosyć” – przekonuje Onet Wiadomości. Tę informację skomentował Maciej Wąsik, zapewniając:

„Nie ma żadnej fali odejść. Ostatnia taka fala była w CBA w 2010 r. W pierwszym roku rządów Pawła Wojtunika. Z CBA odeszło wówczas 10% funkcjonariuszy”.

To już nie pierwszy raz, gdy media donoszą o zwiększonej liczbie odejść ze służby. Często nie mają one jednak pokrycia w rzeczywistości. Takie doniesienia mają za zadanie wywołać sensację wśród czytelników i pokazać, że wewnątrz służb dzieje się źle. Nie mają one jednak pokrycia w analizie stanu faktycznego. Nie są też formułowane na podstawie żadnego raportu. W związku z tym należy stwierdzić, że najnowsze doniesienia o odejściach także powstały dla sensacji i nie mają realnego przełożenia na rzeczywistość.

Źródła:

Nie ma żadnej fali odejść. Ostatnia taka fala była w CBA w 2010 r. W pierwszym roku rządów Pawła Wojtunika. Z CBA odeszło wówczas 10% funkcjonariuszy https://t.co/UTpi34YlYQ

— Maciej Wąsik ?? (@WasikMaciej) December 29, 2021

Fala rezygnacji w CBA i ABW. Funkcjonariusze mają dosyć https://t.co/7eSKoztQyc pic.twitter.com/EDFDWlFnrL

— Onet Wiadomości (@OnetWiadomosci) December 29, 2021

https://twitter.com/WasikMaciej?r

fot. pixabay

Artykuł Wiele odejść z CBA? To fałsz pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.