Trwa rosyjska inwazja na Ukrainę. Z każdym kolejnym dniem wojny konsekwencje brutalnej, zbrojnej agresji stają się coraz większe. W ogromnej większości ponoszą je ci, którzy z toczącym się konfliktem nie mieli, nie mają i nie chcą mieć w żaden sposób nic wspólnego. Z konfliktem, który zabrał im dom, rodzinę, pracę, codzienność. A nierzadko także i życie. 
Coraz trudniejsza sytuacja humanitarna obywateli Ukrainy znajduje swoje odzwierciedlenie w nieustannie narastającej liczbie uchodźców, którzy przybywają na terytorium Polski. Pomimo wielkich trudności wiążących się z przyjęciem niemalże dwóch milionów osób na przestrzeni zaledwie czternastu dni, w naszym Państwie do tej pory nie powstał żaden obóz, w którym uchodźcy musieliby czekać na poprawę sytuacji na Ukrainie. Oznacza to, że ludzie ci zostali natychmiastowo zaproszeni do placówek opiekuńczych, centrów recepcyjnych oraz przede wszystkich do polskich domów, które z dnia na dzień stały się dla nich ostoją bezpieczeństwa. 

Pomimo wielkiego, niewątpliwego sukcesu płynącego z faktu narodowej solidarności w niesieniu pomocy, w polskiej przestrzeni publicznej niemal od pierwszych dni operacji uchodźczej pojawiły się ostre głosy krytyki wymierzone w Kościół Katolicki.
Według wielu obserwatorów jak i uczestników polskiego życia publicznego, instytucja Kościoła nieodmiennie formułująca moralne zalecenia wobec społeczeństwa, „kolejny raz zawodzi swoją faktyczną postawą w godzinie próby, zamykając się w swoich pałacach i przybytkach”. Wystarczy zajrzeć do medium dowolnego rodzaju, by dostrzec ogromne wzburzenie, złość i niechęć wobec postawy Kościoła Katolickiego w sprawie uchodźców wojennych z Ukrainy:

Jak widać, oskarżenia o bierność kierowane wobec Kościoła Katolickiego w Polsce są realnym zjawiskiem widocznym gołym okiem w głównych kanałach informacyjnych. Powyższe komentarze są pierwszymi z brzegu przykładami jednoznacznie dowodzącymi, iż w opinii wielu polskich obywateli Kościół nie zachowuje się tak, jak wymagałaby tego jego własna nauka.

Przykład idzie z góry?

Jednak oddolne głosy niezadowolenia to nie jedyny odzew słyszalny w polskiej przestrzeni komunikacyjnej. Bez wątpienia jeszcze bardziej doniosła w swej wymowie i kolportażu jest krytyka formułowana przez główne ośrodki wiedzy, tj. media i osoby publiczne.
Jednoznaczną, generalną krytykę wobec instytucji Kościoła Katolickiego przeprowadził Newsweek w swoim ostatnim wydaniu. Chociaż trudno tu w zasadzie mówić o krytyce, gdyż opracowany artykuł i jego ofensywna natura niewiele wspólnego mają z konstruktywnym podejściem do sprawy, a zdecydowanie bardziej zdradzają negatywny stosunek tygodnika do Kościoła w ujęciu ogólnym:

Swoje stanowisko i niepochlebne sugestie wyraziła też posłanka do Parlamentu Europejskiego z ramienia Koalicji Obywatelskiej Janina Ochojska. Wpis europarlamentarzystki wywołał gorącą dyskusję na temat rzeczywistych rozmiarów faktycznego zaangażowania Kościoła Katolickiego w akcję humanitarną:

Swoje przysłowiowe „trzy grosze” dorzuca też m.in portal bezprawnik.pl, który stwierdza, że „kościół wręcz ostentacyjnie odwraca się od ludzi i milczy”, czy „nie widać specjalnego zaangażowania kościoła w największy kryzys humanitarny od kilkudziesięciu lat. Parada osób LGBT+ wywołuje w polskich duchownych więcej emocji”.

Proces weryfikacji nabrzmiałych oskarżeń warto rozpocząć od rzucenia nieco światła na obecną działalność największej katolickiej organizacji charytatywnej, Caritas Polska. Ta duszpasterska instytucja (pomijając w tym momencie jej chroniczną aktywność operacyjną opiewającą na 50 milionów złotych w skali roku) prowadzi szeroko zakrojoną akcję pomocową na rzecz uchodźców wojennych z Ukrainy. Trudno wskazać jeden obszar, w którym Caritas prowadzi swoją działalność. Wolontariusze i pracownicy organizacji – lecz w sporej większości po prostu ludzie kościoła – księża, misjonarze i siostry zakonne, starają się być zaangażowani na każdym polu, które wymaga dobroczynnej interwencji. Mówią o tym poniższe statystyki, zamieszczone w stale aktualizowanym raporcie na stronie caritas.pl/ukraina. Do tej pory Caritas Polska zorganizowało:

• 2 tys. miejsc dla sierot, kobiet i dzieci z niepełnosprawnościami różnego stopnia z Ukrainy
• Specjalną akcję „Paczka dla Ukrainy”, której celem jest przekazanie podstawowych środków do życia – żywności, artykułów higienicznych, ubrań, urządzeń, baterii. (Na ten moment wysłanych zostało ponad 200 tyś. paczek)
• Stałą pracę humanitarną na przejściach granicznych, m.in w Medyce, Tomaszowie Lubelskim, Krościenku, Korczowie i w samym Przemyślu. Wolontariusze zapewniają ciepły posiłek, konstruują namioty pierwszej pomocy, dystrybuują artykuły z ośrodków wojewódzkich oraz świadczą pomoc pielęgniarską i psychologiczną.
• Regularne, masowe transporty humanitarne, m.in do Lwowa, skąd odbywa się dalsza dystrybucja.
• 600 tyś. złotych przekazanych organizacjom partnerskim, tj. Caritas Ukraina i Caritas-SPES na bezpośrednią pomoc na miejscu.
• Kilkanaście tysięcy noclegów w całym kraju
• Darmowe dożywianie: nie tylko na przejściach granicznych i w punktach, lecz także w restauracjach, m.in w przemyskiej restauracji „Perła”, w której ciepły posiłek spożyło już ponad 60 tysięcy uchodźców.
• Stałą zbiórkę finansową na rzecz ofiar wojny na Ukrainie.
• Punkty pomocowe w diecezjalnych oddziałach Caritas: punkty pomocy doraźnej, namioty nadziei czy domy pielgrzyma, organizowane w specjalnym miejscu na Jasnej Górze.

Po dwóch tygodniach humanitarnej pracy, ręce wolontariuszy i pracowników Caritas Polska spakowały 150 ciężarówek, 5000 palet, 3 miliony kilogramów żywności, wody i środków higienicznych, opatrunków oraz ubrań. Wszystko to trafiło już do ofiar rosyjskiej agresji na Ukrainie.

Szerzej o udziale Caritasu opowiada m.in dyrektor organizacji, ks. dr Marcin Iżycki:

Często słyszy się, że organizacja Caritas, ze względu na swój „na wpół uniwersalny”, humanitarny charakter, nie powinna być utożsamiana z działalnością Kościoła Katolickiego. Ciężko jednak zgodzić się z taką argumentacją. Rodowód jak i charakter organizacji jednoznacznie zawiera się w szerszej inicjatywie Kościoła instytucjonalnego na świecie. Samo Caritas jest Organizacją Pożytku Publicznego o kościelnej i cywilnej osobowości prawnej, działającą w oparciu o przepisy prawa kanonicznego oraz państwowego. Sam statut organizacji wprost mówi, że „celem Caritas jest kościelna posługa miłosierdzia w duchu społecznej nauki kościoła”.

Nie tylko Caritas

Warto odnotować aktywność humanitarną Kościoła Katolickiego również poprzez wskazanie jego innych inicjatyw. Często mają one charakter oddolny – realizują się w poszczególnych diecezjach za pomocą lokalnych wiernych oraz duszpasterstw, które angażują się w organizację pomocy:

• W diecezji tarnowskiej siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr św. Józefa organizują pomoc żywieniową oraz noclegową.
• W Diecezji Ełckiej zostały uruchomione trzy ośrodki: w Augustowie, Ełku i Orzyszu, które zostały zgłoszone do wojewody. Placówki mogą pomieścić prawie 150 osób. 9 marca przebywało w nich 92 uchodźców wojennych
• Klasztor w Staniątkach i Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek, które przyjęły pod swój dach 70 uchodźców
• Parafie diecezji kaliskiej (domy parafialne) przyjęła do siebie 92 osoby oraz zorganizowały zbiórkę w drugą niedzielę Wielkiego Postu. Wynik zbiórki to ponad pół miliona złotych, które trafią do najbardziej potrzebujących uchodźców z Ukrainy.
• Arcybiskupie Wyższe Seminarium Duchowne w Szczecinie przyjęło uchodźców z Charkowa. Są to głównie kobiety i dzieci. Docelowo przygotowanych zostało 30 miejsc, które oddano do dyspozycji Wojewody Zachodniopomorskiego.
• Uchodźcy zamieszkali także w Błoniu koło Tarnowa, w budynkach należących do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie.

Zdecydowanie warto wspomnieć również o niezwykłej inicjatywie organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie kierowana przez ks. Prof. Waldemara Cisło. W pierwszych dniach wojny PKWP przekazało kościołowi na Ukrainie milion euro w celu szerzenia akcji pomocowej na miejscu:

Jeszcze inne formy działalności, o których opowiadali goście niedzielnego programu „Między Ziemią a Niebem” w Telewizji Polskiej to:

• Na Ukrainie pracuje łącznie ponad 380 polskich księży, braci i sióstr zakonnych.
• Na Ukrainie działa też 20 księży pallotynów, którzy nie chcąc zdecydować się na powrót do Polski, niosą pomoc w miejscach najbardziej dotkniętych katastrofą humanitarną.
• Siostry Franciszkanki Służebnice od Krzyża prowadzą schronienie dla ponad 40 osób – głównie matek z niewidomymi, ukraińskimi dziećmi.
• Ojcowie Karmelici w Przemyślu goszczący w domach parafialnych i kościołach Ekwadorczyków – studentów z Ukrainy.
• Siostry ze Zgromadzenia św. Michała Archanioła w Przemyślu służą niedaleko granicy w punktach gastronomicznych, pielęgniarskich czy opiekuńczych
• Zakon Rycerzy Kolumba służący całodobowo w Tomaszowie Lubelskim
• Siostry Felicjanki prowadzące darmowe przedszkole dla ukraińskich dzieci w Przemyślu
• Zgromadzenie Ducha Świętego w Bydgoszczy: w domu misjonarzy zakonnych zamieszkało już 12 matek i 14 dzieci z Ukrainy.

Szerzej o najnowszej działalności Kościoła opowiada poniższy materiał:

https://vod.tvp.pl/video/miedzy-ziemia-a-niebem,13032022,58631193

Powyższe przykłady udowadniają, że bezrefleksyjna krytyka wysuwana pod adresem Kościoła Katolickiego w Polsce jest w pełni bezpodstawna. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że zaprezentowane przykłady nie wyczerpują całych znamion obecności Kościoła w bieżącym problemie. Jednak z uwagi na niezwykle dynamiczną sytuację, rozległość oddolnej inicjatywy i brak możliwości zlokalizowania wszystkich przejawów działalności humanitarnej Kościoła nie sposób sporządzić zamkniętego katalogu jego aktywności. Pomocny może okazać się jednak poniższy film. Ukazuje on w telegraficznym skrócie mnogość kierunków, w które zaangażowali się poszczególni przedstawiciele Kościoła Katolickiego w obliczu klęski humanitarnej naszych wschodnich sąsiadów:

Dobra postawa hierarchów

Nie inaczej ma się rzecz w przypadku biskupów polskiego Kościoła Katolickiego. Decyzją Konferencji Episkopatu Polski, druga niedziela Wielkiego Postu odbyła się pod hasłem „Wieczernik szkołą braterstwa misyjnego”. W całej Polsce odbyła się zbiórka do puszek na rzecz ofiar wojny na Ukrainie. Co więcej, w dniach 14 oraz 15 marca odbędzie się specjalne posiedzenie KEP w sprawie dalszych działań polskiego kościoła.

Jednak działanie to jest widoczne już dzisiaj. Wychodząc na przeciw licznym komentarzom publikujemy, jak wygląda obecne zaangażowanie liderów Kościoła w Polsce.

1. Abp. Józef Kupny, Metropolita Wrocławski, udostępnił w całości hotel im. Jana Pawła II na wrocławskim Ostrowie Tumskim na rzecz potrzebującym uchodźcom z Ukrainy. Na ten moment placówkę zamieszkało już ponad 100 osób. Abp. Kupny powiedział:

„Zrobię wszystko, żeby zapewnić wam pracę i dobre warunki życia. Jesteście mi bardzo bliscy. Podziwiam was. Ja wiem, że tutaj nigdy nie będzie jak u siebie w domu, ale chcemy wam dać namiastkę tego domu. Uśmiechajcie się i bądźcie z nami tutaj choć trochę szczęśliwi„.

Ukraińscy goście, oprócz dachu nad głową, mają także zapewnione wyżywienie, opiekę psychologa oraz lekarza.

2. Abp. Marek Jędraszewski, Metropolita Krakowski, przyjął uchodźców z Ukrainy w Pałacu Arcybiskupów Krakowskich – poinformowało Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej. To jeden z budynków należących do archidiecezji, w którym zamieszkali uchodźcy. Łącznie na plebaniach, w domach pielgrzyma, w zakonach i w budynkach należących do parafii przebywa kilkanaście tysięcy Ukraińców.

3. Biskup Tarnowski Andrzej Jeż zdecydował się przyjąć pod własny dach dwie duże rodziny z Iwano-Frankiwska oraz z Żytomierza. Obecnie w jego domu przebywa 7 osób.

4. Biskup Wiesław Szlachetka, przewodniczący Komisji Charytatywnej KEP zaprosił uchodźców do sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku-Matemblewie. „Czujcie się tutaj, jak w domu. Cały czas modlimy się o szybkie zakończenie wojny, a także o nawrócenie dla tych, którzy tę wojnę wywołali” – powiedział bp. Szlachetka.

5. Biskup Krzysztof Zadarko, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. migracji otworzył koszalińskie seminarium oraz dom rekolekcyjny dla uchodźców. Obecnie przebywa w nich kilkadziesiąt osób.

Co ciekawe, przywoływana wyżej europosłanka, Janina Ochojska, prawdopodobnie pod wpływem napływających zewsząd informacji o walnym zaangażowaniu Kościoła Katolickiego w akcje humanitarną, postanowiła nieco zrewidować swoją optykę:

W oparciu o wyżej przytoczone przykłady, jednoznacznie dementujemy:

Źródła:

1. https://www.faktykaliskie.info/artykul/41768,kosciol-pomaga-uchodzcom-diecezja-publikuje-liste-swoich-dzialan
2. https://stacja7.pl/z-kraju/uczynki-milosierdzia-w-praktyce-jak-kosciol-pomaga-uchodzcom/
3. https://www.newsweek.pl/opinie/wojna-na-ukrainie-co-robi-polski-kosciol-aby-pomoc-uchodzcom/j7q42wd?tpcc=fb_newsweek&utm_campaign=post&utm_content=ff90e74e-2b59-4762-b089-c1a198e2b60f&utm_medium=social&utm_source=fb_newsweek&fbclid=IwAR1wXBggi09gksq79TSskqkWzajofFY2sLRGfexPE1K60FDKJdKqSb071_s
4. https://bezprawnik.pl/kosciol-a-wojna-w-ukrainie/
5. https://www.se.pl/krakow/uchodzcy-zamieszkali-w-palacu-arcybiskupow-wspanialy-gest-abp-jedraszewskiego-zdjecia-aa-iiKe-4fEx-eufG.html?format=amp
6. https://wroclaw.gosc.pl/doc/7402636.Abp-Jozef-Kupny-udostepnil-hotel-im-Jana-Pawla-II-uchodzcom
7. https://wpolityce.pl/kosciol/588217-tak-kosciol-pomaga-ukrainie-milion-euro-od-pkwp
8. https://vod.tvp.pl/video/miedzy-ziemia-a-niebem,13032022,58631193
9. https://caritas.pl/blog/2022/03/01/caritas-polskie-serca-bija-dla-ukrainy/
10. https://wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-ukraina-rosja/aktualnosci/news-janina-ochojska-kosciol-jest-bardzo-zaangazowany-i-warto-o-t,nId,5892208

Artykuł Kościół Katolicki a pomoc uchodźcom z Ukrainy. Fakty, nie mity. pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Od pewnego czasu można znaleźć w sieci pomówienia, jakoby biskup Baszor miał na falach Radia Skierniewice powiedzieć, że: „LGBT to zaraza, trzeba zabić ich wszystkich tak jak oni chcą zabijać nienarodzone dzieci.” Cytatowi towarzyszy dopisek: „Biskup Bogdan Baszor na audycji w Radio Skierniewice ogłosił, że w imieniu kościoła wystosuje oficjalne pismo do rządu o przywrócenie kary śmierci dla wszystkich osób utożsamiających się z ideologią LGBT.”

Grafika wzburzyła falę komentarzy pełnych agresji wobec Biskupa Baszora, a także instytucjonalnego Kościoła Katolickiego, jak i samym katolików.

Niemniej jakkolwiek wzbudzająca skrajne emocje, to krążąca po internecie grafika jest fałszywa. W polskim Kościele Katolickim nie istnieje ktoś taki, jak biskup Baszor. Warto dodać, że także nie istnieje „Radio Skierniewice”, a samym mieście funkcjonuje Radio RSC, na którego stronie nie ma żadnych zapisów po wspomnianej w grafice audycji z 27 stycznia 2021 roku.

W związku z powyższymi, nieistniejący biskup Baszor nie domagał się kary śmierci na nieistniejącym Radio Skierniewice.

Źródła:

http://radiorsc.pl

Artykuł Biskup Baszor nie domaga się kary śmierci dla LGBT pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Paulini na swoim twitterowym koncie napisali: „6. Dzień #NarodowaNowenna:W świecie, który dokonuje apostazji, zaczynamy myśleć, że miłość Chrystusa to za mało, że potrzeba może przemocy by zniszczyć zło. Pamiętajmy, że miłość Jezusa jest definitywna zawsze zwycięża, choćby się wydawało, że jest zbyt krucha wobec potęg tego świata”.

Wielu internautów zinterpretowała powyższego tweeta, jako nawoływanie do agresji, zgodę na wykorzystanie przemocy w celu zniszczenia zła. Tę narrację utrzymały także ogólnopolskie portale, takie jak superexpres.pl oraz polityczek.pl.

Analizując powstałe w internecie zamieszanie, można odebrać wrażenie, że internauci udostępniający tweeta okraszone swoim komentarzem, nie doczytali do końca powyższego cytatu. Pierwsze zdanie po dwukropku faktycznie może rodzić skojarzenia z nawoływaniem do agresji, jednak już kolejne zdanie klarownie tłumaczy, że droga agresji jest fałszywa. A prawdziwą drogą do zwycięstwa jest droga miłości Jezusa Chrystusa. Takie rozumienie powyższym słów potwierdza także kontekst wypowiedzi, możliwy do odsłuchania na youtubowym profilu zakonników: https://www.youtube.com/watch?v=embeTrj3Sgk do którego odsłuchania zachęcamy. Kontrowersyjne wypowiedzi najlepiej sprawdzać u źródła.

Źródła:

http://polityczek.pl/twitter/14075-jasna-gora-wzywa-potrzeba-moze-przemocy-by-zniszczyc-zlo

https://www.se.pl/slask/skandal-w-czestochowie-jasna-gora-zacheca-do-agresji-padly-slowa-o-przemocy-aa-okCG-ovcw-rzGt.html

Fot. By Aw58 – Praca własna, CC BY-SA 3.0 pl, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=21661390

Artykuł Zamieszanie wokół wpisu ojców Paulinów z Jasnej Góry pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Celem „zebrania i uporządkowania głosów”, które padały podczas protestów organizowanych przez Strajk Kobiet, powołana została jego Rada Konsultacyjna. Już od momentu zapoznania zainteresowanych z sylwetkami członków Rady, w mediach zawrzało.  Zasiadły w niej persony znane w przestrzeni publicznej już od wielu lat, których zdecydowana część związana jest politycznie lub światopoglądowo z przeróżnymi organizacjami lewicowymi. Ponadto niejeden z jej członków znany jest z rozpowszechniania fake newsów. Dzisiaj postaramy się przybliżyć największe i najbardziej absurdalne fake newsy stworzone lub przekazane dalej przez członków Rady Konsultacyjnej Strajku Kobiet.

Michał Boni

Postacią, co do której od samego początku nikt nie ma wątpliwości jest Michał Boni – Minister Administracji i Cyfryzacji w rządzie koalicyjnym PO-PSL, który przez wiele lat ukrywał swoje kontakty ze Służbą Bezpieczeństwa PRL. W listopadzie 2007 r. przyznał się podczas konferencji prasowej do ukrywania przed opinią publiczną informacji o współpracy z SB. Według prof. Jadwigi Staniszkis: „Dość długo czekał – kilkanaście lat, był w wielu rządach, mówiło się o tym i jakoś nie okazywał tego typu skruchy. Teraz jak wie, że to by było natychmiast ujawnione, bo przecież IPN ma te materiały, to mi taka spóźniona skrucha nie bardzo się podoba”.

Paweł Kasprzak

Współzałożyciel i nieformalny lider organizacji Obywatele RP znanej m.in. z organizowania protestów przeciw miesięcznicom smoleńskim czy akcji antynacjonalistycznych, który tłumacząc atak na dziennikarkę TVP przez osobę, która prawdopodobnie zajmowała się ochroną protestu Obywateli RP, który miał miejsce pod koniec 2017 r. uznał, że: „Mamy do czynienia również z takimi objawami frustracji, które towarzyszyły naszym ostatnim protestom. Są szeroko komentowane w prasie, zwłaszcza w Telewizji Polskiej, która tę sytuację aranżowała”, a pogląd kierowany przez mężczyznę do dziennikarki „podziela w całej rozciągłości”.

Danuta Kuroń

Żona zmarłego Jacka Kuronia – dwukrotnie sprawującego funkcję Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, którego następcami byli Michał Boni i Leszek Miller. Znana jest z współpracy ze Związkiem Ukraińców w Polsce i mocno proukraińskich poglądów, które wyraziła stojąc w okolicach nielegalnie wzniesionego obiektu ku czci Ukraińskiej Powstańczej Armii – znanej z niezwykle krwawych mordów dokonywanych na ludności polskiej – wybudowanego na Podkarpaciu, twierdząc, że: „Polscy nacjonaliści nie chcą pogodzić się z tym, że te ziemie były ukraińskie”, co przeczy informacjom zawartym w biuletynie wydawanym przez Instytut Pamięci Narodowej, który zaznacza, że pomnik – obok którego przemawiała Danuta Kuroń – był nielegalnym upamiętnieniem symbolicznym.

Robert Hojda

Pomysłodawca i prezes zarządu Fundacji „KORD” (Kongres Obywatelskich Ruchów Demokratycznych), która znana jest z ulicznych protestów. Organizacja składała oficjalne podziękowania na ręce Rzecznika Praw Obywatelskich za wspieranie protestów lewicowych działaczy skupionych wokół KORD, jednocześnie w mediach społecznościowych wyraźnie aprobuje nazywanie polskiej Policji „milicją partyjną”. Ponadto Robert Hojda świadomie w swoich wypowiedziach (zamieszczonych na stronie KORD) nazywa Rząd Prawa i Sprawiedliwości „faszystami”, twierdząc, że Rząd wypełnia wszystkie przesłanki ku temu, aby być tak nazywanym. Informacje te są oczywiście fake newsem, ponieważ w dużym skrócie doktrynę faszystowską charakteryzuje terror państwowy, totalitarne przywództwo, sprzeciw wobec demokracji parlamentarnej, ale również współistniejące: antykapitalizm, szowinizm, imperializm, kolektywizm, etatyzm, korporacjonizm i kluczowy spośród nich totalitaryzm.

Mirka Makuchowska

Wicedyrektor Kampanii Przeciw Homofobii, organizującej plebiscyt Korony Równości KPH, w którym nagrodę w roku 2020 otrzymała redakcja OKO.press, której fake newsy niejednokrotnie dementowaliśmy w naszych artykułach. Do materiałów odniesienie można znaleźć na naszym portalu. Nagrodę otrzymał również wspomniany wyżej Rzecznik Praw Obywatelskich wraz z jedną z pracownic swojego biura.

Bożena Przyłuska

Działaczka SLD, pełnomocniczka obywatelskiego projektu ustawy zakładającego m.in. likwidację przywilejów podatkowych kleru. Podczas propagowania inicjatywy wprowadzała w obieg fake newsy jakoby kościół był „całkowicie nietransparentny” i jak „każdy podmiot obrotu gospodarczego powinien deklarować swoje przychody”. Informacje podane przez Bożenę Przyłuską są fake newsem, ponieważ kapłani (każdego wyznania) muszą w Polsce płacić podatki. Robią to w formie kwartalnego ryczałtu podatku od osoby duchownej (PiT-19A). Ponadto księża nauczający w szkołach wypełniają standardowe rozliczenie podatkowe za dany rok w pierwszym kwartale roku następnego. Księża opłacają ponadto składki zdrowotne, podobnie jak statystyczny Polak. Każda działalność gospodarcza prowadzona przez instytucje powołane przez związki wyznaniowe (np. księgarnie i wydawnictwa) są opodatkowane według tych samych stawek, które obowiązują wszystkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą o tym samym charakterze.

Dorota Łoboda

Prezes zarządu Fundacji Rodzice Mają Głos, która współtworzyła ruch strajkowy podczas strajków nauczycieli w związku z reformą edukacji. W wywiadzie dla portalu Wiadomo.co, twierdziła, że: „Nauczyciele nie mówili tylko o pieniądzach, ale o szacunku dla swojego zawodu, o konieczności zmian w sposobie nauczania, w podstawach programowych. Domagali się poprawy jakości edukacji w trosce o nasze dzieci”. Zdaje się to być stanowisko interesujące, w szczególności w obliczu znanych opinii publicznej, pisanych przez nauczycieli miałkich piosenek, przebierania się za bydło i tym podobnych zachowań, które miały miejsce podczas strajku, a które powodowały, że nauczyciele stawali się pośmiewiskiem opinii publicznej.

Monika Płatek

Pani profesor, której wypowiedzi zalicza się do tzw. „hitów Internetu”. Monika Płatek zasłynęła twierdzeniem, że: „w parach jednopłciowych rodzi się tyle samo dzieci, a często więcej, niż w związkach różnopłciowych”, co zdaje się być kwestią tak absurdalną, że nie trzeba chyba jej nikomu tłumaczyć.

Barbara Labuda

Polityk SLD, minister w kancelarii prezydenta Kwaśniewskiego, 74-letnia kobieta, współtworząca prace naukowe z Wandą Nowicką i Moniką Płatek, którą „rozbawiło” słowo „Wyp…ać” napisane solidarycą podczas protestów. Warto zaznaczyć, że Barbara Labuda deklaruje się jako działaczka opozycyjna z czasów PRL.

Ciekawostką na temat Barbary Labudy może być jej uczestnictwo w spotkaniach sekty, której guru wierzy w istnienie kosmitów i twierdzi, że został teleportowany na Marsa.

Piotr Szumlewicz

Działacz OPZZ z Mazowsza, który dał się poznać wielokrotnie zabierając głos w debacie publicznej. Jednym z najsłynniejszych twierdzeń jest to, opublikowane w serwisie Twitter w marcu 2019 r., w którym Szumlewicz tłumaczy, że PiS chce wyprowadzenia Polski z ONZ. Informację tę można śmiało uznać za fake news, ponieważ do dnia dzisiejszego nie zostały poprowadzone, ani nawet zasygnalizowane jakkolwiek, działania Prawa i Sprawiedliwości zmierzające do wyprowadzenia Polski z Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Nadia Oleszczuk

Kolejny członek Rady Konsultacyjnej Strajku Kobiet. Aktywistka w wywiadzie dla Radia ZET stwierdziła, że: „Rada powinna być apolityczna i składać się przede wszystkim z niezależnych działaczy”. Stwierdzeniem tym zdemaskowała dużą część składu Rady, który z apolitycznością i niezależnością nie ma nic wspólnego (co udowadniamy również w niniejszym tekście). W tym wypadku aktywistka świadomie, bądź nie, stanęła po stronie prawdy. 

Aktywistka przyznała się ponadto, że miejsce w Radzie dostała po swoim chłopaku, który jest wykładowcą akademickim.

Sebastian Słowiński

Działacz Studenckiego Komitetu Antyfaszystowskiego, który w mediach zasłynął ze swojego wulgarnego zachowania podczas jednego ze strajków antyprezydenckich, w których udział brała również Marta Lempart. Podczas swojej wypowiedzi, zwrócił się do Prezydenta RP słowem „Wyp…ać”, a następnie został uznany przez Martę Lempart za przedstawiciela młodych, co oczywiście jest głęboką generalizacją, ponieważ gro wyborców Andrzeja Dudy to właśnie ludzi młodzi, ponadto duża część ludzi młodych, nawet o odmiennych poglądach, nie byłaby skora do wulgarnych krzyków podczas protestu.

W skład Rady Konsultacyjnej Strajku Kobiet wchodzą również: Jacek Wiśniewski, Katarzyna Krzyżanowska, Beata Chmiel, Dominika Lasota oraz Kinga Łozińska, których fake newsowe karty są jeszcze puste (brak informacji). Mamy szczerą nadzieję, że członkowie pozostaną rzetelni w przekazywaniu i rozpowszechnianiu informacji opinii publicznej. Kluczową postacią w Radzie jest Marta Lempart, o której najczęściej wypowiadały się media.

Podsumowując zebrane wyżej dane warto zauważyć, że Rada Konsultacyjna to na pewno nie skład przypadkowy. Od lat związani są relacjami wspólnego interesu politycznego (i nie tylko), o czym wiele informacji znaleźć można w sieci. Ciężko więc mówić tutaj o jakiejkolwiek apolityczności – wszyscy działacze to reprezentanci lewicowych organizacji, w dużej mierze działacze SLD, Lewicy, Razem i Wiosny – oraz o niezależności – wszyscy działacze są ze sobą w jakiś sposób związani, znają siebie nawzajem i od lat realizują wspólnie antyrządowe postulaty. 

Michał Naszkiewicz

Źródła:

https://www.rp.pl/artykul/66468-Michal-Boni–uleglem-szantazowi-agentow-SB.html

https://www.onet.pl/informacje/onetwiadomosci/rada-konsultacyjna-strajku-kobiet-sklad-postulaty/y10wrh3,79cfc278

https://www.radiomaryja.pl/informacje/zaskakujacy-sklad-rady-konsultacyjnej-ogolnopolskiego-strajku-kobiet/

https://www.rmf24.pl/raporty/raport-strajk-kobiet/news-strajk-kobiet-powolal-rade-konsultacyjna-w-skladzie-m-in-mic,nId,4828946

http://www.e-polityka.pl/a.11175.d.17.Staniszkis__Wyznanie_Boniego_przejawem_strachu.html

https://www.tvp.info/35157911/kasprzak-te-slowa-nie-powinny-pasc-nie-jest-to-uczestnik-naszego-ruchu-ale-mimo-to-nie-odcinamy-sie-od-niego

https://kresy.pl/wydarzenia/danuta-kuron-przy-obiekcie-ku-czci-upa-na-podkarpaciu-te-ziemie-byly-ukrainskie/

https://pl.kord.org.pl/kategoria/aktualnosci/

https://twitter.com/

https://oko.press/oko-press-z-korona-rownosci/

https://strajk.eu/sld-dosc-metnych-finansow-kosciola-dochody-maja-byc-jawne/

https://www.gazetaprawna.pl/artykuly/1495537,labuda-kosciol-strajk-kobiet-mlodzi-protesty-aborcja-solidarnosc.html

https://dorzeczy.pl/obserwator-mediow/97080/szumlewicz-pis-chce-wyjscia-polski-z-onz.html

https://www.tvp.info/50669879/strajk-kobiet-dzialaczka-komentuje-sklad-rady-konsultacyjnej

https://www.tvp.info/48624179/protest-antyprezydencki-jego-liderzy-mowili-o-nienawisci-pis-wrzeszczeli-wypierdc-wideo-wieszwiecej

https://wiadomosci.onet.pl/religia/sekty-w-poszukiwaniu-prawdy/w4p2kg

fot. screenshot YouTube / Kanał Polityczny

Artykuł Poznaj członków Rady Konsultacyjnej Strajku Kobiet i ich fake newsy pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

W historii polskiego kościoła katolickiego zapisało się dwóch ojców Jasińskich. 

Pierwszy ojciec Bogusław Jasiński urodził się 9 sierpnia 1939 roku w Pomorcach koło Jazłowca na obecnej Ukrainie. Był członkiem Zakonu Kaznodziejskiego (Dominikanów), do których wstąpił już w 1955 roku. Wieczyste śluby zakonne złożył w 1961 roku, a już w 1964 został kapłanem kościoła katolickiego. Swoją służbę pełnił w duszpasterstwie akademickim, zwłaszcza w Krakowie oraz Poznaniu. Był katechetą szkolnym w Jarosławiu, a przez 13 lat proboszczem w Hermanicach oraz kapelanem mniszek na Górze Świętej Anny. Zmarł w Krakowie w roku 2013.Drugi ojciec Sebastian Andrzej Jasiński jest urodzonym 4 października 1953 roku w Bytomiu duchownym katolickim. Należy do zakonu franciszkanów, jest profesorem nauk teologicznych i specjalizuje się w zakresie biblistyki. Pełni funkcje kierownika katedry egzegezy Starego Testamentu na Uniwersytecie Opolskim, a także jest wykładowcą w Seminarium Duchownym Ojców Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach. Nie pełnił służby na Białorusi.

Tak więc, żaden z wymienionych ojców Jasińskich nie mógł zostać zamordowany przez białoruskie służby za pomocą polonu. Postać wykorzystana do powyższego fotomontażu to Mariusz Szczerski. Był on urodzonym 8 września 1970 roku polskim muzykiem oraz wokalistą wielu zespołów rockowych. Szczególnie został zapamiętany jako wokalista narodowosocjalistycznego zespołu Honor. Utwory wykonywane przez Szczerskiego charakteryzowały się treściami neonazistowskimi, neopogańskimi, antychrześcijańskimi oraz nacjonalistycznymi. W roku 2002 został aresztowany za propagowanie treści nazistowskich, a w roku 2005 zmarł w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym.

Nazwisko wykorzystane do fotomontażu prawdopodobnie zostało zaczerpnięte od głównej postaci zespołu Honor, którego Szczerski był wokalistą, czyli Olafa Jasińskiego. Olaf Jasiński jest autorem większości tekstów oraz muzyki wykorzystanej przez zespół Honor.

Reasumując cały fotomontaż można potraktować jako marnej jakości, nieśmieszny żart, mający na celu szerzenie dezinformacji.

Źródła:

www.info.dominikanie.pl/2014/04/zmarl-ojciec-bogumil-jasinski/

https://www.metal-archives.com/bands/Honor/12789

www.opole.franciszkanie.pl/wspolnota-zakonna/

https://www.aftermarket.pl/domena/heavymusic.pl/?_track=d2e4d8e50189ae2afb11f76c95e68bd5

Artykuł Morderstwo dokonane na o. Jasińskim, to fakenews pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Inicjatywa ustawodawcza „Stop LGBT” rozpoczęta została pod koniec lutego br. przez Fundację Życie i Rodzina (znaną z obrony m.in. tradycyjnej rodziny, życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci). Jest to odpowiedź na zwiększającą się wciąż nachalność środowisk LGBT, chęć dodatkowego uprzywilejowanie ich, coraz bardziej wulgarne manifestacje, uderzające w prawa i odczucia społeczeństwa oraz projekty środowisk LGBT stojące w sprzeczności do Konstytucji RP oraz polskiego prawa rodzinnego. Działacze Fundacji Życie i Rodzina zauważają, że: „Ideologia LGBT szkodzi młodzieży, rodzinie i całemu społeczeństwu” – taką informację znaleźć można na stronie internetowej Fundacji.

Wokół inicjatywy obywatelskiego „Stop LGBT” wielokrotnie robiło się głośno, tym razem stało się tak ze względu na działania podjęte przez Episkopat Polski, a tak właściwie bp. Artura Mizińskiego – sekretarza generalnego Episkopatu, który przesłał do biskupów diecezjalnych informację dot. projektu „Stop LGBT”, przypomniał, że podpisy w związku z inicjatywą ustawodawczą mogą być zbierane na terenie kościołów oraz zaproponował „rozważenie ewentualności przychylnego podejścia do tej sprawy”, co spowodowało wielkie zbulwersowanie środowisk LGBT oraz innych osób przychylnych „tęczowej rewolucji”.

Kościół nie może zajmować stanowiska?

Warto przypomnieć, że słowo „kościół” to tak właściwie określenie związku wyznaniowego funkcjonującego zgodnie z przepisami prawa – w Polsce, podobnie jak w większości krajów na świecie, zasady jego działania określa prawo – przede wszystkim Konstytucja RP – gwarantująca wolność sumienia i wyznania, ale również ustawa o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Kościół (w tym Kościół Katolicki) jest więc organizacją, która kieruje się własną doktryną religijną, sprawuje właściwy dla siebie kult oraz – co ważne – określa zasady moralne, którymi kierować powinni się wierni. Ponadto może posiadać swoje osoby prawne, za pośrednictwem których działa w kwestiach majątkowych. Kościół jest w gruncie rzeczy organizacją społeczną, której celem jest kierowanie się określoną doktryną i szerzeniem określonych zasad moralnych. Dla Kościoła Katolickiego jednym ze zbiorów zasad moralnych jest Dekalog, który określa za pomocą dziesięciu zdań – przykazań, prawo Boże. Wśród znanych powszechnie przykazań znajdują się przecież m.in. takie jak piąte: „Nie zabijaj.” i szóste: „Nie cudzołóż.”, które w prosty sposób przekazują moralną naukę Kościoła Katolickiego. W tym miejscu można byłoby oczywiście przywołać ich więcej, jednak te dwa – ze względu na swoją prostotę i dobitność – nie wymagają żadnej dodatkowej szczegółowej wiedzy, więc ich treść powinna być zrozumiała bez większego problemu dla każdego człowieka.

Nikogo nie powinna więc dziwić sytuacja, w której Kościół Katolicki poprzez Episkopat Polski zaznajamia swoich biskupów i wiernych o treści projektu, który w założeniu realizować ma cele zgodne z moralnością katolika. Kościół jako organizacja religijna i społeczna ma przecież prawo uczestniczyć w debacie publicznej – w Polsce obowiązuje przecież, przywoływana tak często przez środowiska lewicowe, wolność słowa. Posiada ją zatem również Kościół oraz jego wierni, którzy chętni są do pielęgnowania w sobie moralności, której tezy zapisane zostały na kamiennych tablicach – tutaj znowu mamy do czynienia z wolnością sumienia i wyznania (wszystkie zapisane wprost w Konstytucji RP – również bardzo lubianej i często przywoływanej przez środowiska lewicowe). Nauka Kościoła nakazuje katolikowi szanować ludzkie życie, wskazuje jak powinna wyglądać rodzina oraz uczy jak żyć uczciwie i godnie. Należy na gruncie obowiązującego prawa pozwolić Kościołowi Katolickiemu na wyrażanie swoich poglądów na tematy społeczne, w tym na popieranie lub nie popieranie inicjatyw obywatelskich, które są wynikiem działalności obywateli chcących zmiany.

Nikt nikogo do niczego nie zmusza…

Oczywiście sugestia Episkopatu Polski nie była poleceniem. W liście (jak podała redakcja Gazeta.pl) poproszono jedynie o „rozważenie ewentualności przychylnego podejścia do sprawy”, pozostawiając kwestię sumieniu biskupa diecezjalnego oraz zainteresowanych wiernych, ponadto znalazły się przecież miejsca, w których podpisy nie były zbierane. Sformułowania użyte przez redakcję OKO.press, że jest „oburzające zachęcanie wiernych do podpisywania projektu, który dyskryminuje i tak rażąco narusza fundamentalne prawo demokracji, jakim jest wolność zgromadzeń” imputuje cechy, których projekt nie posiada.  Pomimo tego, projekt jest zgodny z nauką, którą usłyszeć można w Kościele, ale sam Kościół nie zmusza żadnego ze swoich wiernych do złożenia podpisu. Wskazuje jedynie, że jego wsparcie byłoby pożądane, co przecież jest elementem jego działalności. Kościół Katolicki w swoich działaniach nigdy nie „każe”, a jedynie „nawołuje, prosi” – na takim podejściu oparte działanie Kościoła, który próbuje wzbudzać w człowieku to co dobre, ale pozostawia mu ostateczną decyzję.

I znowu Kaja Godek…

Materiały prasowe dot. zbierania podpisów w parafiach opublikowane zostały w portalach takich jak Gazeta.pl czy OKO.press. Media te wyrażają zbulwersowanie treścią projektu, nazywając ją „dyskryminującą” i „homofobiczną”, a za winowajcę całego zamieszania uznają Kaję Godek – członka Zarządu Fundacji Życie i Rodzina, która jest twarzą akcji „Stop LGBT”, a której działania są dla obu redakcji widocznie uciążliwe (co widać po ilości artykułów, w której media te całkowicie negatywnie ustosunkowują się do inicjatyw prowadzonych przez Kaję Godek). Zauważono oczywiście, że działania Episkopatu w tej sprawie to „oburzające”, ale nie wspomniano czym powodowane są proponowane w projekcie ograniczenia (o czym więcej informacji tutaj), jednocześnie przeprowadzają atak na działaczkę oraz parafie, które wzięły udział w zbieraniu podpisów.

Polowanie na czarownice czas zacząć…

W materiale dostępnym jedynie dla fanów serwisu OKO.press (niedostępnym bez rejestracji w serwisie – jak na obrazie wyżej) opublikowano listę parafii, w których przy pomocy wyszukiwarki internetowej znaleziono informację o prowadzeniu zbiórki podpisów. Ponadto podano odnośniki do większej listy takich parafii stworzonej przez twórców Atlasu Nienawiści (mapy piętnującej polskie samorządy sprzeciwiające się negatywnym oddziaływaniom ideologii LGBT). Doprowadza się więc w imię obrony własnych praw obywatelskich do piętnowania parafii (a z nimi księży i wiernych) ze względu na odmienne poglądy i wspierane w sposób zgodny z prawem inicjatywy. Okazuje się, że legalne jest zbieranie podpisów pod różnymi inicjatywami podczas pochodów środowisk LGBT takich jak słynne Marsze Równości, ale wątpliwości wzbudza zbieranie podpisów w parafiach.

Największe zbulwersowanie wywołał jednak fakt ogłoszenia na stronie internetowej jednego z oddziałów Straży Granicznej w zakładce dot. kaplicy, informacji w ramach ogłoszeń duszpasterskich o trwającej inicjatywie i prowadzonej w niedzielę w kaplicy zbiórce podpisów. Oświadczenie w tej sprawie skierował do redakcji Gazeta.pl rzecznik prasowy oddziału, w którego treści znalazła się informacja, że „zgodnie z porozumieniem zawartym między Komendantem Głównym SG i Biskupem Polowym WP w sprawie organizacji i funkcjonowania katolickiego duszpasterstwa w Straży Granicznej, współdziałanie pomiędzy poszczególnymi podmiotami strony świeckiej i duchownej odbywa się na zasadzie współpracy”. Zdaje się być oczywiste, że oficerowie Straży Granicznej nie mogą przecież wpływać na działalność kapelana kaplicy i tym samym cenzurować publikowanych przez niego ogłoszeń. Po raz kolejny warto w tym miejscu przywołać Konstytucję, ponieważ byłoby to wykroczenie przeciwko prawom człowieka, a dokładniej tych dot. wiary czy wolności słowa, które w treści ustawy zasadniczej są zawarte.

Wiecznie to samo…

Zawsze, analizując sytuację dot. rzekomego łamania jakichkolwiek praw osób należących do mniejszości, którą łączą postulaty związane z ideologią LGBT lub przyglądając się rzekomym nadużyciom popełnianym przez Kościół Katolicki, na jaw wychodzi ogrom złości, mowy nienawiści i ignoranckiego podejścia do praw innych osób, który charakteryzuje środowiska lewicowe. Okazuje się, że pewien charakterystyczny rodzaj antyklerykalizmu połączony z rozpalanymi wciąż na nowo falami nienawiści do ludzi o poglądach tradycyjnych, konserwatywnych, całkowicie zamyka oczy na prawa drugiego człowieka, w tym na jego prawo do moralnego życia, wolności wyznania i sumienia oraz poszanowania jego prawa do inicjatywy obywatelskiej.

Michał Naszkiewicz

Źródła:

https://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114883,26321891,zbiorka-podpisow-pod-homofobicznym-projektem-ustawy-w-strazy.html

https://oko.press/lista-parafii-w-ktorych-zbierane-sa-podpisy-pod-homofobiczna-ustawa-kai-godek-stop-lgbt/

Artykuł Projekt „Stop LGBT” powodem medialnego piętnowania polskich parafii pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Źródło fakenew’sa

Punktem zaczepnym dla tego fakenew’sa najprawdopodobniej jest artykuł opublikowany na portalu Fronda.pl, w którym redaktor Terlikowski opisywał wystąpienie meksykańskiego arcybiskupa Fabio Martineza Castillę na temat aborcji. Przywołany arcybiskup powiedział, że: „aborcja jest czymś znacznie bardziej poważnym niż molestowanie seksualne dzieci przez księdza.”

Tomasz Terlikowski postanowił się ustosunkować do niniejszego fakenew’sa na portalu Malydziennik.pl oraz w ramach Telewizji Republika, dla których powiedział: „Od jakiegoś czasu zmagam się z medialnymi kłamstwami na mój temat. Lewactwo wymyśla zdania, które rzekomo miałem wypowiedzieć, rozpowszechnia je w postaci memów, a potem domaga się tłumaczenia się z nich. A na koniec na podstawie wyssanych z ich brudnych paluchów pomówień doprowadza do odwoływania spotkań. Tak jest z przypisywanym mi od dawna stwierdzeniem, że „kobieta, która zażyła pigułkę dzień po jest gorsza od księdza, który molestował dziecko”. Tak się składa, że takiego zdania nigdy nie wypowiedziałem. Jedyne, co można na ten temat znaleźć, to mój tekst przedstawiający poglądy pewnego biskupa.”

Źródła:

https://telewizjarepublika.pl/jak-klamie-lewica-zobacz,46731.html

http://web.archive.org/web/20130509231605/https://www.fronda.pl/a/aborcja-jest-czyms-znacznie-gorszym-niz-molestowanie-seksualne-dzieci-przez-ksiedza,27962.html

https://www.facebook.com/497014824051272/posts/920933451659405

https://www.facebook.com/1767383363312459/posts/3054307504620032

Artykuł Tomasz Terlikowski nie powiedział, że kobieta przyjmująca pigułkę „dzień po” jest gorsza od molestującego księdza pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.