W dniu 15 grudnia do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wpłynął wniosek PKN Orlen w sprawie przejęcia grupy medialnej Polska Press. Informacja podana przez Prezesa UOKiKu potwierdziła wcześniejszą (07.12.) deklarację zarządu spółki PKN Orlen o złożeniu oferty zakupu wydawnictwa Polska Press od niemieckiego Verlagsgruppe Passau.

Zakup grupy medialnej będzie wiązał się z pozyskaniem przez koncern naftowy dostępu do 17,4 mln czytelników. Grupa jest wydawcą 20 dzienników regionalnych (Dziennik Bałtycki, Dziennik Łódzki, Dziennik Zachodni, Gazeta Krakowska, Głos Wielkopolski, Gazeta Wrocławska, Polska Metropolia Warszawska Express Bydgoski, Nowości Dziennik Toruński Express Ilustrowany, Kurier Lubelski, Gazeta Pomorska, Gazeta Lubuska, Dziennik Polski, Kurier Poranny, Gazeta Współczesna, Nowa Trybuna Opolska, Echo Dnia, Gazeta codzienna Nowiny, Głos Dziennik Pomorza: Głos Szczeciński, Głos Koszaliński, Głos Pomorza), a także czterech regionalnych dodatków telewizyjnych (Tele Magazyn, Super Tele, TV Pilot, Tele Program), czterech tygodników ogłoszeniowych (Moto Express, Autogiełda Wielkopolska, Jarmark, Morojarmark), bezpłatnej gazety miejskiej (Nasze Miasto) oraz około 150 lokalnych tygodników. Ponadto grupa jest właścicielem aż pięćset portali internetowych, w tym najbardziej popularnych: Motofakty.pl, naszemiasto.pl, strefabiznesu.pl, stronakobiet.pl, strefaagro.pl, telemagazyn.pl, gol24.pl, sportowy24.pl. Grupa posiada sześć drukarni (w Łodzi, Poznaniu, Sosnowcu, Bydgoszczy, Białymstoku i Koszalinie), a także własną agencje informacyjną.

„Planowana koncentracja polega na przejęciu przez Polski Koncern Naftowy Orlen z siedzibą w Płocku kontroli nad grupą Polska Press z siedzibą w Warszawie. PKN Orlen jest największą firmą z sektora rynków paliw i energetyki w Europie Środkowo-Wschodniej. Polska Press to wiodąca spółka jednej z największych grup medialnych w Polsce, będąca liderem na rynku mediów regionalnych i lokalnych” – poinformował UOKiK.

Pomimo, że kwota transakcji (120 mln zł) wynosi ok. 1/3 środków, które PKN Orlen przeznacza bezpośrednio na działania promocyjne (ponad 335 mln zł za rok 2019), to z uwagi na ilość potencjalnie przejętych tytułów, transakcja robi wrażenie.

W odpowiedzi na złożenie przez PKN Orlen oferty zakupu Polski Press od Verlagsgruppe Passau, portal Onet.pl a w oparciu o niego także Gazeta Wyborcza napisały, że Orlen chce kupić kolejne tytuły. Kolejnymi tytułami miałyby być Rzeczpospolita oraz Parkiet należące do spółki Gremi Media.

Jak donosi Onet.pl: „nikt w obozie rządzącym na czele z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskimi nie ukrywa, że w praktyce chodzi o zwiększenie kontroli nad prywatnymi redakcjami niezależnymi od władzy, w tym tymi kontrolowanymi przez zagraniczne koncerny. A fakt niezałatwienia tej sprawy przez pierwsze cztery lata rządów uznano w kierownictwie partii rządzącej za jeden z największych politycznych błędów”.

PiS wpadł na pomysł, że może przejmować media nie za sprawą prawnych regulacji – co mocno ogranicza Unia Europejska – ale skupowania ich przez spółki skarbu państwa. Rozmówcy Onetu „z kręgów władzy” twierdzą, że wiosną szef Orlenu Daniel Obajtek odbył długą rozmowę z prezesem Kaczyńskim, przekonując go, że zakup dużych mediów prywatnych przez państwowych gigantów to obecnie „jedyny i najszybszy sposób na tzw. repolonizację rynku medialnego”.” – dodaję Gazeta Wyborcza.

Jednak jak dotąd nie potwierdzają tego żadne oficjalne informację. PKN Orlen zapytany o niniejsze doniesienia odpowiedział, że nie ma żadnych planów na przejmowanie innych mediów, a planuje teraz skoncentrować się na rozwoju aktywów spierających sprzedaż, które już funkcjonują w grupie Orlen, czyli spółek Sigma Bis, Ruch, a w niedalekiej przyszłości Polski Press.

Prezes Piotr Łysiak reprezentujący głównego udziałowca Gremi Media, czyli spółki KCI w rozmowie dla Rzeczpospolitej informuję, że: „Trudno mi się odnosić do spekulacji medialnych. Jako zarząd działamy zgodnie ze strategią na lata 2019 – 2030 która zakłada, że – cytuję – KCI poszukuje inwestorów do objęcia od 40 do 60 proc. akcji. Obecnie nasz udział to prawie 76 proc. Pozyskaliśmy już mniejszościowych akcjonariuszy amerykańskich, obecnie mają oni w sumie 13,3 proc., a dążymy, by kapitał z USA miał docelowo 20 proc. udziałów. Pozostałe papiery znajdują się w rękach polskich przedsiębiorców, których również sukcesywnie pozyskujemy: interesuje nas współpraca z podmiotami, które mogą objąć większe pakiety: 1-5, a nawet 10 proc”

Źródła:

https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/orlen-kupuje-polska-press-cena-opinie

https://businessinsider.com.pl/gielda/wiadomosci/pkn-orlen-wydatki-na-marketing-i-pr-w-2019-r-wyniki/3dt4jsr

https://www.tvp.info/51339165/orlen-przejecie-polska-press-wniosek-uokik

https://next.gazeta.pl/next/7,151003,26602697,onet-orlen-buduje-medialne-imperium-po-polska-press-na-liscie.html

https://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onecie/orlen-kupuje-polska-press-kolejna-gazeta-na-liscie/ms944vs

https://wyborcza.pl/7,75398,26602797,onet-orlen-chce-kupic-rzeczpospolita-i-parkiet.html

https://businessinsider.com.pl/media/prasa/przejecie-rzeczpospolitej-przez-orlen-komentarze-firm/nwpsvw1?fbclid=IwAR0wL5I9bHzSAv15UKdgEyjlM8eeJGyV6bT_KdyZwP_-ZDr43zTxyMBrTC0

Fot. Pixabay, Gazeta Wyborcza, Onet

Artykuł PKN Orlen nie przejmuje „Rzeczpospolitej” pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Trzydzieści jeden lat temu cała Polska oczekiwała dnia 8 maja 1989 r., gdy w kioskach i salonach prasowych pojawił się nowy, wyczekiwany tytuł: Gazeta Wyborcza. Tytuł powołany jako dziennik obozu opozycyjnego miał być przestrzenią kontaktu pomiędzy NSZZ Solidarność, a wyborcą, w związku z wyborami parlamentarnymi 4 czerwca 1989 r. Początkowo strona tytułowa gazety była okraszona logotypem Solidarności, a także hasłem: „Nie ma wolności bez Solidarności”. Pierwszy numer witał przesłaniem przyszłego Prezydenta, a wtedy jeszcze głównego lidera opozycji, czyli Lecha Wałęsy. Kolejne numery przedstawiały listy kandydatów na parlamentarzystów do Sejmu i Senatu rekomendowanych przez powołany przy przewodniczącym NSZZ Solidarność Komitet Obywatelski.

Gazeta była drukowana w olbrzymim, jak na tamtejsze warunki, nakładzie 150 000 egzemplarzy, a pomimo tego tytuł osiągał pełną sprzedaż. W ten sposób rozpoczął się fenomenalny marsz ludzi tworzących Gazetę Wyborczą, aż do stworzenia spółki akcyjnej Agora. Jest to duży koncern medialny, który w swoim portfelu posiada tytuły prasowe: dzienniki i czasopisma („Książki. Magazyn do czytania”, „Wysokie Obcasy Extra”, „Wysokie Obcasy Praca”, „Kuchnia”), sieć kin Helion, platformę NEXT FILM, wydawnictwo, ogólnopolskie radia TOK.FM, Radio Złote Przeboje, Radio Pogoda, Rock Radio, agencję z branży reklamowej AMS, a także sieć portali internetowych z Gazeta.pl na czele. Dodatkową branżą, w której Agora zaznaczyła swoją obecność, jest branża gastronomiczna, w ramach której spółka posiada udziały w sieci knajp Pasibus. Spółka jest notowana na sWIG80.

JAK DO TEGO DOSZŁO?

Odpowiedni moment startu, dobre zarządzanie, kierowanie się interesem spółki i odrobina szczęścia, są jedynie częściową odpowiedzią na to pytanie. Aby poznać cały obraz sukcesu Agory, należy wrócić do końcówki lat 80-tych ubiegłego wieku, gdy reżim komunistyczny chylił się ku upadkowi, a przysłowiowe „jutro” dopiero się kształtowało.

Pomysł na powstanie dziennika, mającego być organem prasowym NSZZ Solidarności, pojawił się w trakcie serii owianych tajemnicą spotkań przedstawicieli PZPR z przedstawicielami opozycji w podwarszawskiej Magdalence. Osiem takich spotkań miało miejsce jeszcze przed rozpoczęciem obrad Okrągłego Stołu pomiędzy wrześniem 1988 r., a lutym 1989 r. Następne pięć spotkań odbyło się już w trakcie obrad, między lutym, a kwietniem 1989 roku.

Nie wiadomo, kto zgłosił taki pomysł na agendę spotkań. Niemniej przywódca opozycjonistów, Lech Wałęsa, zobowiązał jednego z czołowych aktywistów opozycyjnych – Adama Michnika – do stworzenia nowej gazety. Według umów okrągłostołowych, gazeta miała być medialnym głosem NSZZ Solidarność.

Uczestnik tamtych wydarzeń, dr hab. Ryszard Bugaj w ten sposób komentuje nominację Adama Michnika na redaktora naczelnego Gazety Wyborczej: „Gazeta powstała dzięki porozumieniu Okrągłego Stołu przed wyborami 4 czerwca 1989 roku. Adam Michnik „dostał ją” od Wałęsy, o którego sympatię – mówiąc najdelikatniej – bardzo zabiegał. Nie wszystkim się wtedy podobało, że to Michnik będzie wydawać dziennik opozycji. Jakkolwiek opozycja była wówczas raczej zjednoczona, to przecież było jasne, że jest pluralistyczna. Niektórzy uważali więc (nie należałem wówczas do nich), że Gazeta nie zachowa równej sympatii (i równego dystansu) do wszystkich nurtów opozycji, bo Michnik był przecież liderem jednego z jej nurtów. Jednak żadne instytucjonalne zabezpieczenia nie zostały poczynione. Rada nadzorcza (w składzie Bujak, Wajda, Paszyński) nie miała, o ile wiem, żadnego istotnego znaczenia w kształtowaniu profilu Gazety, zresztą jej skład zapewniał rozstrzygnięcia zbieżne z pomysłami Redaktora.”

WSPARCIE KOMUNISTÓW

Każdy tytuł prasowy chcąc wystartować musi posiadać ludzi, pieniędze, drukarnie, papier oraz lokal. Ze znalezieniem chętnych do tworzenia nowego dziennika nie było problemów. Trzonem nowej gazety byli dziennikarze tworzący wcześniej Tygodnik Mazowsze. Inaczej sytuacja się rysowała z całą resztą. Ludzie Gazety Wyborczej dostali zaskakujące wsparcie ze strony Ministra Spraw Wewnętrznych PRL, czyli gen. Czesława Kiszczaka. To dzięki jego osobistemu poparciu, Gazecie udało się zaciągnąć kredyt. Ponadto PRL przyznał Gazecie Wyborczej lokal (budynek przy ul. Iwickiej w Warszawie), drukarnie, a także niezbędny papier (który w warunkach gospodarki centralnie sterowanej był produktem deficytowym). 

„Wszystko to „Gazeta” dostała za friko, ale przecież czerwoni nie przydzielili jej swojej prywatnej własności, tylko majątek państwowy, który należał do całego społeczeństwa, do wszystkich Polaków. Dochodzą do tego absolutnie wyjątkowe i dosłownie bezcenne imponderabilia: znaczek-symbol „Solidarności”, szalony popyt milionowych rzesz czytelników oraz brak rynkowych rywali. W takich warunkach nie startowało nigdy żadne pismo na świecie. Żyć, nie umierać!” – komentuje jeden z twórców początków Gazety Wyborczej Stanisław Remuszko

I właśnie w kontekście majątku państwowego, przekazanego Gazecie Wyborczej z przeznaczeniem na prowadzenie działalności zapisanej w postanowieniach okrągłostołowych, opiera się główna krytyka wymierzona w ludzi Gazety Wyborczej. Stanisław Remuszko dalej nazywa Gazetę Wyborczą spółką nomenklaturową: „Po pierwsze: wspólną cechą jest państwowy majątek, bez którego „Gazeta” nie mogłaby ruszyć. Papier, druk, kolportaż, lokal, transport, łączność, kredyty. Te deficytowe podówczas dobra nie były osobistą własnością Jaruzelskiego czy Kiszczaka, lecz własnością całego polskiego społeczeństwa. Te dobra przy Okrągłym Stole zostały przyznane nie prywatnie redaktorom „Wyborczej”, lecz całemu społeczeństwu – a przynajmniej tym kilkunastu milionom obywateli, którzy 4 czerwca 1989 głosowali na kandydatów sfotografowanych z Wałęsą.

Po drugie: wspólną cechą jest niemoralne uwłaszczenie się tym majątkiem – po roku przez szesnastu członków kierownictwa redakcji, po następnych zaś dziewięciu latach przez stu głównych właścicieli-akcjonariuszy, których nazwiska do dziś pozostają ściśle tajne. […] spółka Agora – powstała w unikatowych dziejowych okolicznościach na bazie majątku społecznego gigantycznej wartości – zarabia w ciągu zaledwie kilku dni czy tygodni swój przysłowiowy „pierwszy milion”. Pieniądze te zostają w następnych miesiącach i latach mądrze rozmnożone, a powstałym w ten sposób kapitałem wartym miliard dolarów (to nie pomyłka) symboliczni dotychczas właściciele Agory uwłaszczają się najzupełniej prywatnie. Już nie twierdzą, że robią to w imieniu i dla dobra całego polskiego społeczeństwa, ale obruszają się, gdy ktoś im tę moralną grabież wytknie.”

NIE MA WOLNOŚCI BEZ SOLIDARNOŚCI

Tak jak wspominałem wcześniej, dziennik Gazeta Wyborcza powstał na podstawie uzgodnień z podwarszawskiej Magdalenki oraz ich sformalizowanej wersji w postaci postanowień okrągłostołowych. Dziennik miał pełnić funkcję organu wyborczego powołanego w grudniu 1988 roku przy Lechu Wałęsie. Krótko mówiąc, dziennik jako organ prasowy Solidarności miał prezentować pluralistyczną perspektywę ludzi związanych z Solidarnością.

Tak się jednak nie stało. Zgodnie z przypuszczeniami części opozycjonistów, Adam Michnik nie utrzymał wizji dziennika jako pluralistycznej przestrzeni do wymiany poglądów oraz informacji, lecz stworzył tubę premiującą określone poglądy. Pierwszymi tego sygnałami było odwrócenie się kolegium redakcyjnego Gazety Wyborczej od Lecha Wałęsy w trakcie wyborów prezydenckich.

Ryszard Bugaj komentuje: „Od tego momentu Gazeta, jej Redaktor (i jego zespół), w jawny sposób podjęli samodzielną grę na scenie publicznej. Gazeta stała się właściwie quasi partią, a jej Redaktor dożywotnim jej liderem. Pewnie w historii takie sytuacje już się zdarzały, ale w kategoriach etycznych i politycznych trudno to pochwalić – chyba nawet wtedy, gdy sympatyzuje się (ja nie sympatyzuję) z polityczną opcją Gazety. Szczególnie, że wielkie znaczenie mają tu dwa czynniki dodatkowe: majątkowe „uwłaszczenie” ludzi Gazety na jej gigantycznym majątku i metody zwalczania inaczej myślących.”

Stanisław Remuszko uważa: „A więc naprzód oczekiwaliśmy, że będzie to dziennik „nas wszystkich”. Pismo, w którym, po czterdziestu latach cenzury, zabierają głos ludzie prezentujący cały wachlarz poglądów demokratycznych – z prawa, z lewa i ze środka. W pierwszym numerze na pierwszej stronie uroczyście ogłoszono nawet (cytuję): Redakcja czuje się związana z „Solidarnością”, lecz zamierza przedstawiać poglądy i opinie całego niezależnego społeczeństwa, różnych opozycyjnych kierunków. Jednak już jesienią 1989 ta deklaracja zaczęła tracić aktualność, a wiosną 1990 stało się jasne, że „Wyborcza” wyraża linię tylko jednego i coraz wyrazistszego politycznie „różowego” środowiska.”

CO TERAZ?

Zakończenie prenumeraty przez urzędy państwowe oraz wycofanie się Spółek Skarbu Państwa z zamieszczania reklam w dzienniku od 2015 r. pokazały, że tytuły wydawane przez Agorę nie cieszą się jednak tak dużą poczytnością, jak wcześniej sądzono. Zapowiadany rozwój mediów elektronicznych zależnych od spółki, okazał się nie wystarczający, co skutkowało w roku 2019 zamknięciem drukarni w Pile oraz w Tychach.

Dodatkowy cios przyniosła pandemia koronawirusa, co najczytelniej przedstawiło się w spadku wartości akcji do rekordowo niskich 4,44 zł. Jest to najgorszy wynik w historii spółki.

W czerwcu bieżącego roku zależne od Agory przedsiębiorstwo Helios sprzedało spółkę Foodio Concepts, będące właścicielem sieci gastronomicznych Papa Diego i Van Dog.

W samym drugim kwartale 2020 r. Agora odnotowała stratę 41,1 mln zł, powiększając ją aż o 522% w stosunku do analogicznego okresu roku ubiegłego (wtedy strata wyniosła 6,6 mln zł).

Przychody Gazety Wyborczej spadły o 52% do wysokości 129,5 mln złotych.

W segmencie filmu i książki (przede wszystkim sieć kin Helios oraz wydawnictwa) przychód Agory spadł aż o 79,2% do sumy 17,5 mln zł.

W segmencie reklamy zewnętrznej (przede wszystkim agencja reklamowa AMS) przychód spadł o 73,8% do 13,3 mln zł. Sprzedaż w segmencie radiowym spadła o 46,6% do 14,9 mln zł. W segmencie prasy przychody spadły o 34,4% do kwoty 42,9 mln zł. Natomiast w segmencie działalności internetowej przychód spadł o 10,1% do 43,6 mln zł.

W ramach walki o przetrwanie Agora obniżyła koszty operacyjne w II i III kwartale o 209 mln zł, obcięła pracownikom pensje o 20% (co przyniosło oszczędność rzędu 25mln zł), zaciągnęła umowy kredytowe w bankach BNP Paribas (kredyt w rachunku bieżącym na 20 mln zł) oraz w Santanderze (kredyt rewolwingowy na 20 mln zł). Ponadto spółka skorzystała z pomocy rządowej promowanej przez Prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego, czyli z Tarczy Antykryzysowej. Wsparcie wyniosło 13,9 mln złotych.

Jaka będzie przyszłość Gazety Wyborczej? Tego nie wiem, a i ten portal Odfejkuj.info nie jest miejscem, by snuć rozważania na ten temat. Jednego mogą Państwo, być pewni. Na portalu znajdą się kolejne artykuły poświęcone niejasnościom z historii Gazety Wyborczej oraz innych czołowych polskich mediów.

Artur Tyński

Źródła:

https://www.agora.pl/about-agora

https://www.agora.pl/wartosci-i-zasady

https://pl.wikipedia.org/wiki/Gazeta_Wyborcza

https://historia.uwazamrze.pl/artykul/1105337/zakazana-historia-gazety-wyborczej

https://wiadomosci.dziennik.pl/opinie/artykuly/87132,jak-uwlaszczali-sie-ludzie-wyborczej.html

https://wzzw.wordpress.com/2012/03/24/z-piaskownicy-na-gielde-kulisy-powstania-potegi-gazety-wyborczej/

https://businessinsider.com.pl/media/prasa/agora-zamyka-drukarnie-i-zwalnia-pracownikow/3np4cfx

https://www.salon24.pl/newsroom/683233,rzad-wycofuje-sie-z-prenumeraty-gazety-wyborczej-i-newsweeka

http://www.remuszko.pl/gw/?page=./teksty/wywiad_netbird

https://dzieje.pl/aktualnosci/30-lat-temu-zakonczyly-sie-obrady-okraglego-stolu

https://dzieje.pl/aktualnosci/30-lat-temu-ukazal-sie-pierwszy-numer-gazety-wyborczej

https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/helios-sprzedaje-sieci-gastronomiczne-papa-diego-i-van-dog-cena-nie-jest-materialna

Rafał Ziemkiewicz, Michnikowszczyzna. Zapis choroby, Warszawa 2006

Stanisław Remuszko, Gazeta Wyborcza – początek i okolice, Warszawa 2006

Artykuł Fakenews’y wokół powstania Gazety Wyborczej pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Wszystko zaczęło się od postu „Stop bzdurom”, w którym wyznali oni, że ich działaczka „Lu” została celowo wepchnięta pod tramwaj przez nieznanego im mężczyznę. Sytuacja wywołała spory odzew środowisk związanych z ruchem LGBT, w tym organizację „Kampania Przeciw Homofobii”, która miała zacząć szukać świadków zdarzenia. Co ciekawe, Instytut Ordo Iuris złożył w tej sprawie zawiadomienie do prokuratury, w celu ustalenia faktycznego przebiegu zdarzeń.

Działaczka LGBT będzie mogła złożyć zeznania o przebiegu zdarzenia pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 kk. dot. składania fałszywych zeznań. Co ważne, jeśli ktoś składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do ośmiu lat.

https://www.facebook.com/stopbzdurom/posts/762643840983274

Jednak problem pojawił się, gdy ludzie zaczęli pytać o okoliczności zdarzenia. Działacze „Stop bzdurom” nie chcieli podać miejsca, czasu, okoliczności, nie ujawnili się żadni świadkowie zdarzenia (stąd akcja KPH), nie było także żadnych nagrań wideo potwierdzających sensacyjną historię. Na pytania komentujących na ich profilu osób o okoliczności zdarzenia i dowody w tej sprawie, działacze kolektywu odpowiadali z właściwą im dezynwolturą, twierdząc, że „przecież relacja osoby poszkodowanej wystarczy”.

Do akcji wkroczyli więc internauci, którzy postanowili napisać w tej sprawie bezpośrednio do ZTM. Okazało się, że zdarzenie – według tej instytucji – nie miało miejsca. Żaden z motorniczych nie zgłosił takiej sytuacji na policję, nie odnotowano również nagrań ze zdarzenia.

W mailu oznaczonym jako odpowiedź ZTM czytamy: „w przedmiotowej sprawie do Zarządu Transportu Miejskiego nie wpłynęło żadne oficjalne zgłoszenie (…) Niemniej, na podstawie doniesień medialnych sprawdzone zostały raporty z tego dnia, które nie potwierdziły żadnego zatrzymania mogącego wynikać z opisanej sytuacji. W sprawie tej nie wpłynęło również zgłoszenie ze strony motorniczego”. Przypomnijmy, że w relacji „Lu” pada sformułowanie „nic nie pamiętam, zareagował maszynista”.

Widać zatem, że relacjonowanie zdarzenie póki co nie ma potwierdzenia w relacjach osób, nagraniach czy potwierdzenia ze strony ZTM. Czy media, które powielały historię o rzekomym wepchnięciu pod tramwaj, zaktualizują swoje doniesienia prasowe?

Jacek Kowal

źródła: facebook.com/twitter.com/niezalezna.pl/antyradio.pl

fot.pixabay

Artykuł Głośna sprawa próby morderstwa działaczki LGBT fake newsem? ZTM: Raporty nie potwierdziły zdarzenia pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.

Sprawa sprzed lat

W tej sprawie chodzi o mężczyznę, który w 2013 roku został skazany na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności za inne czynności seksualne na szkodę nieletniej córki, za znęcanie się nad nią oraz jej matką.  Sprawca wyszedł na wolność po całkowitym odsiedzeniu kary. Ciążył jeszcze na nim zakaz zbliżania się do ofiar na odległość mniejszą niż 2 metry, który miał obowiązywać do listopada 2021 roku. Tymczasem członkowie jego rodziny, a więc pokrzywdzeni, twierdzą, że przebaczyli mężczyźnie oraz, “że relacje rodzinne zostały odbudowane” a on sam przestał pić i zaczął o nich dbać. Dlatego wspólnie wystąpili do Prezydenta RP, o wcześniejsze zniesienie zakazu. Córka jest już osobą pełnoletnią. 

Burza medialna po artykule „Rzeczpospolitej”

O sprawie aktu łaski prezydenta Dudy napisał portal rp.pl. W tekście Grażyny Zawadki i Izabeli Kacprzak pod znakiem zapytania jest stawiana słuszność decyzji głowy państwa. Jako wątpliwe podają motywacje ofiar oraz jakąkolwiek możliwość wybaczenia sprawcy.

Temat podjął m.in.  tabloid „Fakt”, tytułując jeden z artykułów „Podpis prezydenta pomógł pedofilowi”. Dalej gazeta akcentuje teorię, że Andrzej Duda rzekomo „ułaskawił pedofila”, na dalszy plan spychając kulisy sprawy.

W jednym z ostatnich papierowych wydań, dziennik poszedł jeszcze dalej przywołując drastyczne szczegóły sprawy: “Trzymał córkę, bił po twarzy, wkładał jej rękę w krocze. Panie Prezydencie, jak Pan mógł ułaskawić kogoś takiego?”

Fala komentarzy

Sprawa aktu łaski jest także szeroko komentowana przez członków rządu i polityków z obydwu stron sceny politycznej.

  
„Ułaskawienie pedofila to hańba prezydenta Andrzeja Dudy” napisał na swoim Twitterze Jan Grabiec, rzecznik Platformy Obywatelskiej.

Ułaskawienie pedofila to hańba prezydenta Andrzeja Dudy https://t.co/xUBUK5zyRx

— Jan Grabiec (@JanGrabiec) July 2, 2020

Z kolei Janusz Wojciechowski, były Prezes Najwyższej Izby Kontroli, stwierdził, że „prezydent nie ułaskawił pedofila lecz okazał miłosierdzie wobec ofiary pedofilii, uwzględniając jej prośbę o prawo do kontaktu z utraconym przed laty ojcem. Trzeba by mieć serce z kamienia, by takiej prośbie odmówić. Trzeba nie mieć serca, by z uwzględnienia takiej prośby drwić.”

Prezydent nie ułaskawił pedofila lecz okazał miłosierdzie wobec ofiary pedofilii, uwzględniając jej prośbę o prawo do kontaktu z utraconym przed laty ojcem.
Trzeba by mieć serce z kamienia, by takiej prośbie odmówić.
Trzeba nie mieć serca, by z uwzględnienia takiej prośby drwić. https://t.co/jZfuwczzhL

— Janusz Wojciechowski (@jwojc) July 2, 2020

Do sprawy odnieśli się także prawnicy. Akt łaski skomentował na Twitterze dr Tymoteusz Zych, wiceprezes Instytutu Ordo Iuris. Zwrócił on uwagę na niepełne przedstawianie całej historii w mediach.

„Próba przedstawienia prezydenckiego ułaskawienia z podaniem tylko części faktów, bez wspomnienia o wniosku pełnoletnich pokrzywdzonych, odbyciu przez sprawcę całości kary i o pozytywnej opinii sądów, trafi pewnie do podręczników etyki dziennikarskiej” – zaznaczył dr Zych.

Próba przedstawienia prezydenckiego ułaskawienia z podaniem tylko części faktów, bez wspomnienia o wniosku pełnoletnich pokrzywdzonych, odbyciu przez sprawcę całości kary i o pozytywnej opinii sądów, trafi pewnie do podręczników etyki dziennikarskiej. https://t.co/dt4AdIa1KN

— Tymoteusz Zych (@TymoteuszZych) July 2, 2020

Natomiast Jerzy Kwaśniewski, prezes Ordo Iuris podkreślił bezzasadność dalszego izolowania sprawcy od kobiet. „Kara pozbawienia wolności została odbyta w całości. Doszło do pojednania, co też podlegało weryfikacji 2 sądów i kuratora, którzy rekomendowali ułaskawienie od zakazu zbliżania do ofiary. Jaką funkcję wobec tego miałoby utrzymywanie środka karnego?” – napisał.

Kara pozbawienia wolności została odbyta w całości.

Doszło do pojednania, co też podlegało weryfikacji 2 sądów i kuratora, którzy rekomendowali ułaskawienie od zakazu zbliżania do ofiary.

Jaką funkcję wobec tego miałoby utrzymywanie środka karnego?

Prawo musi być racjonalne. https://t.co/GOfAYjfYep

— Jerzy Kwaśniewski (@jerzKwasniewski) July 2, 2020

W sprawie głos zabrało również Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, które w oświadczeniu stanowczo potępiło “sposób opisywania przez tabloid «Fakt» historii ułaskawienia przez Prezydenta mężczyzny, który odsiedział wyrok za pedofilię i apeluje do mediów i dziennikarzy o uszanowanie prywatności ułaskawionego i jego rodziny”. Jednocześnie Centrum wskazuje, że publikacja stała się „elementem nieuczciwej gry politycznej na finiszu kampanii prezydenckiej w Polsce” oraz „jest skandalicznym naruszeniem prywatności ofiary pedofilii oraz jej najbliższych osób oraz jest jednoznacznym zlekceważeniem przez Redakcję zasad etyki dziennikarskiej”.  

Dominik Jabs

Autor jest dziennikarzem portalu sprawdzimy.info oraz prezesem Fundacji na rzecz Rzetelnej Debaty Publicznej. Wcześniej współpracował m.in. z Gościem Niedzielnym, Niedzielą, Katolicką Agencją Informacyjną i Telewizją Republika i Radiem Wnet.

Źródła:

https://www.rp.pl/Sadownictwo/307029893-Watpliwosci-wokol-laski-prezydenta-Dudy.html

https://cmwp.sdp.pl/protest-cmwp-sdp-przeciwko-manipulacjom-tabloidu-fakt-na-temat-ulaskawienia-przez-prezydenta-skazanego-za-pedofilie/

https://www.fakt.pl/wydarzenia/polityka/prezydent-duda-ulaskawia-pedofila-nowe-fakty-komunikat-prokuratury-krajowej/m93gt2y

Artykuł Medialne manipulacje wokół decyzji prezydenta. Andrzej Duda nie wypuścił pedofila z więzienia pochodzi z serwisu Odfejkuj.info.